เราทุกคนควรจะมีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง

มีใครเข้าใจคำนี้รึเปล่า มีใครรู้ความหมาย

ของมันจริง ๆ บ้างมะ ว่าความจริงแล้วมันคืออะไร

มันหมายถึงอะไรกันแน่ หรือมันเป็นเพียงแค่คำพูด

เพื่อพูดให้ทุกคนไปจากเรา ทำไมวันนี้เวลาของเรา

มันถึงได้มากมายขนาดนี้ มากจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

คิดไปเรื่อย  เศร้าบ้าง  สุขบ้าง (แต่ส่วนใหญ่จะเป็นอย่างแรก)

 

ช่วยบอกหน่อยสิ ว่าเวลาเป็นของตัวเองต้องทำไรบ้าง

เวลามันมากมายซะจนไม่รู้ว่าจะทำอะไร  ยังไงแล้ว

ตอนนี้เวลาเหลือเฟือมากมาย จนทำให้ฉันเอาเวลา

ที่ว่าง ๆ ไปคิดเรื่องฟุ้งซ่านบ้าบออยู่ได้ เบื่อตัวเอง

เบื่อตัวเองที่ต้องรู้จัก อะไรต่างต่าง นานา มากมาย

ทำไมถึงแก้นิสัยพวกนี้ไม่ได้สักทีก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

ต่อไปคงจะต้องมีเวลาเป็นของตัวเองมากขึ้น

ใครมีไอเดีย อะไรดีดี ช่วยแนะนำหน่อยละกัน

ว่าเราควรจะทำอะไรต่อไปดี อืมๆ แนะนำหน่อยนะ

 

 

ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่และก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำ

ฉันกำลังสิ่งที่เรียกว่าอารมณ์ เหตุผล หรือว่าความสะใจกันแน่

ฉันไม่เข้าใจหรอกนะว่าสิ่งที่ถูกต้องน่ะมันเป็นยังไง แต่ฉัน...

อยากให้คนอื่น ๆ คิดบ้างว่าสิ่งที่เค้าทำไปมันไม่ใช่สิ่งที่ถูกเสมอ

แต่คนพวกนั้นก็ไม่ได้คิด มันกลับกลายเป็นว่าฉันคนเดียวต่างหาก

ที่เก็บเอาเรื่องทั้งหมดมาคิด  ทั้งหมดจริง ๆ ฉันไม่สามารถละทิ้ง

สิ่งใดสิ่งหนึ่งไปได้  ทั้ง ๆ ที่พยายามแล้ว ที่มันเป็นอย่างทุกวันนี้

มันเป็นเพราะตัวฉันที่เก็บเอาทุกอย่างมาสุมรวมกัน ทั้ง ๆ ที่ไม่ควรเลย

มีหลาย ๆ อย่างที่อัดอั้น หลาย ๆ อย่างที่ไม่รู้จะถ่ายทอดออกไปยังไง

 

หลายคนคอยบอกว่าถ้ารู้สึกว่าทำเกินกว่าเหตุ ก็หยุดซะ

แต่ทำไมคนอื่น ๆ เค้าถึงไม่รู้สึกล่ะว่า สิ่งที่เค้าทำมันก็เป็นสิ่งที่เกินไปเหมือนกัน

ทำไมคนเราไม่ย้อนกลับไปดูตัวเองบ้าง นี่เป็นคำแนะนำเท่านั้นนะ ฉันไม่ได้...

ตั้งใจที่จะสั่งสอนใครหรอก เพราะตัวฉันเองก็ไม่ได้เป็นคนดีมากมาย แต่...

เพื่อความยุติธรรม  ทุก ๆ ฝ่ายควรหันกลับไปมองตัวเอง เราพบกันคนละครึ่งทางบ้างสิ

ไม่ใช่ว่าให้แต่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เป็นฝ่ายเดินเข้าไปแต่ฝ่ายเดียว แต่ก็นั่นล่ะในที่สุด

โลกนี้ก็ไม่มีความยุติธรรมสำหรับใครอยู่ดี  สุดท้ายทุกอย่างมันก็ต้องเป็นไปตามที่

มันถูกกำหนดเอาไว้ เมื่อไรคำว่าเอาใจเค้ามาใส่ใจเรา  มันจะเป็นสิ่งที่ทุก ๆ คน

ให้ความสำคัญสักที ถ้าคนเรามัวแต่ให้ความสำคัญกับตัวเอง  ฉันคงจะเป็นอย่างนี้

เรื่อย ๆ ไป เพราะว่าฉันเองก็เห็นแก่ตัวไม่น้อยอยู่เหมือนกัน หลายครั้งที่ฉันทำอะไร

ลงไปตามใจ โดยที่ไม่คิดให้ดีซะก่อน ถึงต้องมาทนทุกข์อยู่อย่างงี้ไง แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าจะทำยังไงถึงจะทำให้คนในสังคมที่ฉันอยู่เค้าหันมองอะไรที่กว้าง ๆ บ้าง ไม่ได้มีกันอยู่แค่นั้น

กลุ่มคนเพียง หกถึงเจ็ดคน มันไม่ได้สอนอะไรมากมายหรอกนะ ที่ในกะลาตรงนั้น ตอนนี้มันมีความสุข

ก็จริง แต่ไม่ได้ พอได้ออกไปจากกะลา แยกย้ายกันไป เมื่อได้มองเห็นท้องฟ้า ก็จะพบว่า กะลาที่เคยอยู่

มันคืออะไรก็ไม่รู้ ที่มืดมน เป็นเพียงที่แคบ ๆ ชีวิตภายใต้ท้องฟ้า มันลำบากกว่าที่จะอยู่กะลามากนัก

หัดมาเรียนรู้ชีวิตใต้ท้องฟ้าได้แล้ว  โตจนป่านนี้ยังไม่รู้อีกรึไงว่าในกะลาน่ะมันคับแคบขนาดไหนน่ะ

 

 

จนถึงวันนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันทำอะไร จนถึงวันนี้ฉันยังไม่แน่ใจในตัวเอง

ว่าฉันได้ทำสิ่งที่ถูกต้องลงไปรึเปล่า ไม่มีใครอยากให้ใครเกลียดเราหรอก

แต่ว่าทำไมคนเราต้องคิดเหมือนกันในทุกเรื่อง วันนี้ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันคิด

มันเป็นสิ่งที่ผิดไปรึเปล่า  การที่ฉันแตกต่างจากคนอื่นมันเป็นเรื่องที่ผิดหรอ

ทุก ๆ อย่างมันถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ไปกันหมด ฉันไม่เข้าใจเลย มันคืออะไร

ฉันคิดว่าทำไมคนบางคนถึงได้คิดว่าสิ่งที่ตัวเองเคยได้ผ่านมามันเป็นสิ่งที่คนอื่น ๆ

ไม่เคยได้พบไม่ได้เคยเห็นรึไง  ฉันจะบอกให้นะ ก่อนที่แกจะไปเจอกับไอ้สิ่งนั้น

ฉันเคยเจอสิ่งเหล่านั้นมาหมดแล้ว ทำไมหรอ กับไอ้การที่คนเรามันได้ทำนู้นทำนี่

ในแต่ละอย่าง จริงอยู่ที่คนเรามันมีหน้าที่แตกต่างกัน การเรื่องที่เค้าเอามาสอนเรา

เค้าสอนในเรื่องเดียวกัน จนถึงวันนี้ฉันก็ไม่เข้าในหรอกนะว่าไอ้คำว่าเพื่อนน่ะมันเป็นยังไง

คนเราทุกคนมองคำนี้ต่างกันออกไป ฉันเองก็ไม่กล้าบอกหรอกนะว่า ไอ้คำว่าเพื่อน

ที่ฉันรู้จักเนี่ย มันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่ฉันก็ไม่คิดหรอกว่าเพื่อนกันต้องชื่นชมกันตลอดเวลา

ในเมื่อนั่นมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกสักเท่าไร  แต่ฉันก็ไม่ควรจะไปยุ่งตั้งแต่ทีแรกแล้ว

ไม่ควรเลยจริง ๆ ทุก ๆ อย่างที่ทำไป ตกลงว่าฉันทำลงไปเพื่ออะไร

หรือว่าฉันเองก็ไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ที่ทุกอย่างลงไปเพื่อความสะใจเท่านั้น

หรือว่าฉันมันคิดมากเกินไป กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง  ความจริงก็คือแค่ทำลงไปเถอะ

ทำไมคนเราต้องคิดอะไรที่แตกต่างกันด้วยล่ะ ทำไมฉันต้องคิดไม่เหมือนคนอื่น

หรือว่าทำไมคนอื่น ๆ ถึงคิดไม่เหมือนฉัน ถ้าคนเราคิดเหมือนกันทั้งโลกคงจะแย่น่าดู

เศร้าใจกับชีวิตทุกวันนี้จริง ๆ สังคมมันโหดร้ายที่สุดเลย ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง

 

ฉันอยากให้ใครบางคนจำเอาไว้ ถึงแม้ว่าหน้าที่ของเราจะต่างกัน แต่ว่าคนที่สอนเรา

อย่าลืมนะว่าเค้าคือคนคนเดียวกัน เค้าสอนเรื่องเดียวกัน  เค้าสอนคุณยังไง เค้าก็สอนฉันอย่างนั้น

แล้วก็ลองกลับไปคิดทบทวนอีกครั้งว่าคำว่าเพื่อนเป็นยังไง สำหรับฉันถ้าคำว่าเพื่อนหมายถึงการชื่นชมกัน

ฉันคงไม่มีเพื่อนหรอก  บางคนอาจจะคบเป็นเพื่อนกันเพื่อผลประโยชน์อยากได้ชีทเรียนบ้างหรืออยากได้อย่างอื่น

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน กลับไปคิดนะว่าคำว่าเพื่อนคืออะไร กิริยาแย่ ๆ ที่ฉันทำลงไปมันอาจทำให้คนที่ฉัน

เรียกว่าเพื่อนผิดหวังในตัวฉัน  ฉันก็ขอโทษเอาไว้ด้วยละกัน แล้วอีกอย่างสิ่งที่ฉันพูดออกไป

มันไม่ได้เป็นการประชดประชันกันแต่อย่างใด  ฉันแค่อยากให้รู้เอาไว้ว่าฉันรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่าฉัน

มันไม่ใช่คนดี  ฉันมันเลวจริง ๆ แล้วกลับไปทบทวนเอานะว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นทั้งหมดที่ทำน่ะ

มันคืออะไร รู้ตัวบ้างรึเปล่าว่าตัวเองทำอะไรลงไป รู้ตัวรึเปล่าว่าการพูดจากกระแนะกระแหนคนอื่น

ไม่ใช่นิสัยที่ดีนักของผู้ชาย การที่ตัวเองไม่ชอบให้คนอื่นมาตะคอกใส่ แต่ไปตะคอกใส่คนอื่น

คำว่าเพื่อนน่ะ  กลับไปทบทวนอีกครั้งว่ามันคืออะไร  เปิดใจน่ะหรอกลับไปคิดดูว่าคำนี้มันหมายถึงอะไร

มีไว้ทำไม ไม่ใช่ว่าจะมาเปิดได้มั่ว ๆ นะ เปิดใจน่ะ  คนที่มันตอแหล น่ะมันก็พูดได้อยู่แล้วล่ะ

ฉันไม่รู้ในเมื่อความดีของฉันมันดีไม่พอ ไม่พอที่จะเป็นเพื่อนของคุณได้ ฉันมันไม่มีชีทเรียนให้คุณนี่

ฉันมันเรียนไม่เก่ง ฉันมันเป็นคนไม่ดี โอเค  พอเถอะถ้าคำว่าเพื่อนมันวัดกันแค่นี้

ฉันคงต้องอยู่คนเดียว โดยที่ไม่มีเพื่อนอีกต่อไป

 

คำเตือน

อย่าคิดว่าตัวเองดีคนเดียว  สิ่งที่ตัวเองทำไปบางครั้งก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเสมอไป

สิ่งที่ฉันทำไปมันเป็นสิ่งผิดแต่เคยคิดบ้างรึเปล่าว่าทุกอย่างต้องตั้งอยู่บนความพอดี

 

หยุดทำร้ายคนอื่นสักทีเถอะ  คิดว่าตัวเองดีนักรึไง สุดท้ายคุณก็ต้องกลับมา

พึ่งเค้าอยู่ดี  แน่จริงก็อย่าไปใช้อะไรของเค้าเลยสิ ทำได้รึเปล่าล่ะ โถ่เอ๊ย

 

ไม่รู้ว่าใครเข้ามาคอมเม้นท์ให้เราขอบคุณมากเลย

ขอบคุณด้วยสำหรับคำแนะนำนะ แต่ว่า...ถ้าแฟนมันหาง่าย ๆ

ก็คงจะดีสินะ เหอ ๆ ๆ คือจะบอกว่าเราก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

บ่อย ๆ หรอกนะ แต่มันจะเป็นเฉพาะบางครั้งที่รู้สึกว่าเหงา

ที่รู้สึกว่าเบื่อ แล้วเวลาแบบนั้นน่ะก็ไม่รู้ทำไมมันเกิดขึ้นบ่อยจัง

อิอิ  ขอบคุณอีกครั้งค่ะ ยังไงเข้ามาเม้นท์อีกนะ

เหงาอ่ะ  ทำไมความเหงามันถึงได้น่ากลัวแบบนี้นะ

ฉันเคยบ่นว่าคนเราต้องมีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง

จนใคร ๆ เค้าก็คิดไปว่าฉันน่ะคงจะอยากมีเวลาเป็นของตัวเอง

ต้องการความเป็นส่วนตัว สิ่งที่ฉันเรียกร้องจนวันนี้ฉันได้มันมา

ทำให้ฉันรู้ว่าการมีเวลาเป็นของตัวเอง  การอยู่คนเดียวมันก็...

ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไร  แต่การที่ไปอยู่กับคนอื่น แล้วเราเป็นเหมือน...

มันก็ไม่ดีเหมือนกัน คือไม่รู้สิ ไม่รู้จะไปอยู่ตรงไหนอ่ะ อยู่คนเดียว

มันก็เหงา ฉันนี่ไม่น่าเลยนะ ไม่น่าเลยจริง ๆ เหงาอ่ะ เหงา เหงาจริง ๆ

เวลาที่ต้องกินข้าวคนเดียวมันช่างเป็นอะไรที่ ดูเหมือนว่า...

เรามันเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้อ่ะ  ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าทุก ๆอย่างมัน...

กำลังไกลออกไป ยิ่งฉันโตขึ้น มันเหมือนชีวิตมันจะยิ่งยากขึ้น

ฉันอ่อนแอเกินไปกับสังคมปัจจุบันรึเปล่านะ ฉันไม่สามารถยืนอยู่คนเดียว

ในที่ที่คุ้นเคยได้ วันนึงฉันอาจจะทำได้ แต่ในขณะที่ฉันยังมองเห็นใคร ๆ

ที่ฉันรู้จักมีความสุขสนุกสนาน หัวเราะ ยิ้ม ฉันเองก็คนนะ อยากยิ้มอยากหัวเราะ

กะใครเค้าบ้าง โอกาสมันน้อยเหลือเกิน ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นไม่ได้

ฉัน...เห็นแกตัวมากไปรึเปล่า สิ่งที่ฉันต้องการก็คือเพื่อน เพื่อนจริง ๆ

หรือว่าฉันมันแย่นะ ถึงได้ไม่มีใครอยากจะ...เป็นเพื่อนกับฉัน หรือว่าฉันน่ากลัวเกินไป

 อะไรที่มันอยู่ในใจ ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้น ทำไมฉันถึงได้ลืมมันไม่ได้สักที

ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นนานแล้ว และก็สิ่งที่มันเพิ่งจะเกิดขึ้นมาอีกเรื่อย ๆ

น่ากลัวเหลือเกิน ทำไมส่งเหล่านี้มันถึงห้ามไม่ได้สักทีก็ไม่รู้สินะ

เวลาที่เป็นตัวเองสำหรับฉันน่ะหรอ มันคือการที่ได้อยู่กับคนเยอะ ๆ มั้ง

มันทำให้ลืมความเหงาไปได้ชั่วครู่นึงนะ  คือว่า...ฉันน่ะ  ฉัน...

โอ๊ยยยยย.....ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ไม่รู้ว่าทำไมต้องเรียกร้องอะไรมากมาย

ฉันเรียกร้องในสิ่งที่ไม่ควร เรียกร้องในสิ่งที่ไม่มีใครให้ได้ มันมากเกินไป

ฉันรู้แต่ว่ามันมากเกินไป  ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า...ฉันอยู่ไกลออกไป

อืม...สุดท้ายมันก็ไม่ต่างอะไรกับการอยู่คนเดียว มันก็คือการอยู่คนเดียว

มันก็คือการที่...อยู่คนเดียวนั่นแหละ อืม...หวังว่าสักวันคงไม่เหงาแบบนี้นะ