วันเกิดปีนี้ดีเหมือนกันนะได้ทำอะไรหลาย ๆ อย่างที่ไม่เคยทำ

มีพี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ อยู่ข้าง ๆ เหอ ๆๆ ขอบคุณสำหรับทุก ๆ กำลังใจ

แต่ก็มีเรื่องนึงที่น่าเศร้านะ ก็คือว่าไม่ได้ขอบขวัญที่เราคิดว่าจะได้

ก็รูปเหมือนอ่ะดิ กรูไปจ้างเค้าเองดีป่าววะ เอ๊ะ แต่ว่า..ความรู้สึกคง

ไม่เหมือนกันมั้ง ถึงแม้ว่าเพื่อนกรูจะคิดว่ามันถูกดี แต่กรูว่ามันมีค่าว่ะ

อืม  อยากได้ว่ะ อยากได้มันคืนมาอ่ะ เฮ้ย ช่างแม่งเลิกคิดแล้ว

ช่างมันช่างมัน เหอ ๆๆ กรูเลิกคิดแล้วว่ะ ทำไมต้องเห็นในสิ่งที่คนอื่น

เค้าไม่สนใจด้วยวะ แม่งเอ๊ย ฮือ ฮือ (ร้องไห้) เศร้าจัง แง ๆ ๆ ๆ

เมื่อปิดเทอมที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปเที่ยวภูกระดึงมาแหละ  ก็ดีอ่ะนะ...แต่ว่า...

ความรู้สึกคือมันไม่ค่อยอยากไปเท่าไรอ่ะ  ที่ไปก็เพราะว่าเพื่อนไปกันเยอะ

แล้วก็...คือไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว โอกาสแบบนี้ก็ไม่ได้หาง่าย ๆ อีกซะด้วยสิ

ก็เลยไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจไปเจอกับอะไรต่าง ๆ นานา ที่จะเจอที่นั่นน่ะ

คิดว่าตลกตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย เกือบจะเป็นลมไปซะแล้วระหว่างทางอ่ะ

สำหรับการเดินทางไปภูกระดึง ในครั้งนี้ เราเริ่มออกเดินทางวันที่  26 ตุลา

ออกจากมอตอน 8 โมงเช้า กว่าจะไปถึงหมอชิตก็เที่ยงกว่าอ่ะ เราได้ขึ้นรถ

เที่ยว 13.15 เพื่อที่จะไปพบกับเพื่อน ๆ ของเราอีก 9 คน ที่หล่มสักกันก่อน

กว่าจะถึงหล่มสักก็  ทุ่มกว่า ๆ ล่ะมั้ง แต่มันก็ผิดคาดตอนนั้นเพื่อนเราที่คิดว่า

เดินทางมาจากลำปาง  แล้วจะมาทันเจอกับเราพอดี แต่ก็ไม่ทัน เราเลยต้อง

ไปนั่งรอเพื่อนที่ร้านหมูกระทะ กว่าจะได้เข้าบ้านก็ รอไปสองชั่วโมงอ่ะ (นาน)

เพื่อนก็ออกมารับเรา พวกเราพักที่นั่นกัน 1 คืน พอเช้าวันรุ่งขึ้นเราก็ออกเดินทาง

ด้วยรถเมล์สาย ขอนแก่น-หล่มสัก โดยเราขึ้นรถจากหล่มสัก ไปลงที่แยกบ้านหัน

จากหล่มสักไปถึงแยกบ้านหัน ใช้เวลาประมาณ  2 ชั่วโมง หลังจากนั้นก็ขึ้นรถ

ขอนแก่น-เมืองเลย ไปลงที่ตีนภู  เฮ้ย คราวนี้แหละ ช่วงเวลาสำคัญกำลังจะเริ่มขึ้น

ถึงที่ตีนภูแล้ว  เราต้องนั่นรถสองแถวต่อเข้าไปอีก ก่อนจะถึงที่หมาย แล้วเราก็...

ต้องเดินเท้าต่อไปอีก คือเดินขึ้นเข้าไปอีก 9 กิโลเมตรโดยประมาณ กว่าจะถึง

ที่เค้าเรียกว่าหลังแปร แต่ต้องเดินไปอีก 3 กิโล กว่าจะถึงที่พักของพวกเรา

การเดินทางจะแบ่งเป็นแต่ละซำ ฉันก็จำไม่ได้หมดหรอกว่าชื่อซำอะไรบ้าง

แต่ที่จำได้ก็คือ ซำแรกเลยที่ขึ้นจากตีนภูขึ้นไป  "ซำแฮก"  กว่าฉันจะไปถึง

ที่นั่นนะ ฉันก็เกือบเป็นลมไปหลายรอบเลยแหละ บอกแล้วว่าด้วยความรู้สึกที่

ไม่ค่อยจะ อยากไปเท่าไร ฉันก็เลยแบบว่าไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจที่จะเดินเท่าไร

คิดว่าคงไม่มีอะไรมาก แต่ว่า...มันโอ้โห มากมายเลยทีเดียว หลังจากผ่านซำแรก

ฉันก็เริ่มมีอาการดีขึ้น ก็เดินไปเรื่อย ๆ แต่ว่าคนอื่น ๆ ก็มีอาการหน้ามืดอะไรนิดหน่อย

เราก็พักกันระหว่างซำไปเรื่อย ๆ  มันน่าตลกที่สุดเลยอ่ะ สัมภาระ ของฉันอีก

มีเพื่อนหลายคนที่จ้างลูกหาบ แต่ฉันยืนยันว่าจะแบกของฉันขึ้นไปเอง เหอ ๆๆ

แต่ก็อย่างที่บอกอ่ะนะ แค่ยังไม่ถึงซำแรกฉันก็จะตายอยู่แล้ว น้องปี 2 ที่ไปด้วย

ก็เลยเอาไปแบกให้  เดินไประหว่างทางเพื่อนฉันที่จ้างลูกหาบ ก็ต้องมาเปลี่ยนกะน้อง

ฉันรู้สึกแยกจังเลยอ่ะ ทำตัวเป็นภาระแล้วอ่ะ แต่ว่าเพื่อนก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก มันแบบว่า

เป็นผู้ชายไง ก็สบาย ๆ อ่ะ แรงเหลือเฟืออยู่แล้วอ่ะนะ พอถึงหลังแปร ฉันก็เอาสัมภาระ

มาสะพายเอง แล้วก็เดินต่ออีก 3 กิโล ไปถึงที่พักวังกวาง จนได้เลย เป็นอันว่าสำเร็จ

ฉันขึ้นไปถึงที่นั่นได้แล้ว หลังจากนั้นก็จัดการกางเต้น แล้วก็อาบน้ำอาบท่า วันนั้น

เรียกได้ว่าฉันเป็นคนที่แย่ที่สุดเลยอ่ะ ระหว่างทางที่เดินขึ้นทำให้เพื่อนต้องหยุดหลายครั้ง

แถมอาบน้ำเสร็จนะฉันเป็นคนแรกเลยอ่ะที่เจอทาก โอ้โห เซ็งกันไปเลยทีเดียว

คืนนั้น ก็กินข้าวตอนกลางคืนก็นั่นคุย กินเหล้ากันบ้างนิดหน่อย

พอเช้าวันรุ่งขึ้นเราก็จะเดินทางไปดูพระอาทิตย์ตกที่ "ผาหล่มสัก" กันก่อนจะไปถึงผา

ระหว่างทางเราก็แวะดูน้ำตกกันไปด้วย วันนั้นแบบว่า เมื่อยมาก ๆ เลยล่ะ

กว่าจะไปถึงผาน่ะ แต่พอถึงผาแล้วก็คุ้มนะที่เราเดินกันมาอ่ะ สวยมาก ๆ เลย

คืนนั้นเราเดินกลับกัน ระหว่างทางมืดมาก ๆ ไฟฉายมีกันสองอัน กะคน 11 คน

โชคดีที่มีเพื่อนร่วมเดินทางอีกที่เค้าเดิน มาด้วยอ่ะ เค้าก็ช่วยส่องไฟให้เรา

วันนั้นนะฉันเจ็บเท้ามาก ๆ คนอื่น ๆ ก็ไม่แพ้กันเลยอ่ะ มีเจ็บปวดเมื่อยกันไป

คืนนี้ก็เป็นคืนสุดท้ายที่จะอยู่บนภูแล้วล่ะ พอเช้าวันรุ่งขึ้น เราก็...

ต้องเดินทางกลับกันแล้ว สำหรับอาหารในคืนนั้นก็คือมาม่า แล้วก็ปลากระป๋อง

ถือเป็นการเลี้ยงฉลองไงล่ะ เหอ ๆๆ ที่พวกเราจะกลับกันแล้วง่ะ

พอเช้าวันรุ่งขึ้นก็เดินลง กลับกันมาทางเดิม ที่เราขึ้นนั่นแหละ

ฉันปวกเท้ามากเลย เพราะว่าวันที่เดินไปผาหล่มสักนั่นแหละปวดต่อเนื่องง่ะ

ทำให้ฉันเดินช้ากว่าคนอื่น ๆ เลย แต่ขากลับนี่ ขอบอกว่าฉันแบกสัมภาระเองนะ

เท้าก็ปวดเอาซะมาก ๆ มันงอไม่ได้เลยอ่ะ ทำให้ต้องค่อย ๆ เดินอ่ะนะ

ต้องขอโทษที่ทำให้เพื่อน ๆ ช้าอ่ะนะ นึกว่าจะไม่มีใครรอซะแล้ว

แต่ก็มีอยู่ประมาณ 5 คนอ่ะ ที่รอเดินไปพร้อม ๆ กันคนอื่น ๆ น่ะ

เค้าลงไปรอที่ตีนภู เลยทีเดียวอ่ะ ขอบคุณมากเวยนะที่รอเราอ่ะเพื่อน ๆ

ลงมาถึงตีนภู เราก็กินข้าว แล้วก็นั่งรถกลับตามาทางเดิมที่มา คือนั่งรถมาลง

แยกบ้านหัน พอถึงแยกบ้านหัน ไม่รู้เพื่อนนึกสนุกอะไรขึ้น พวกเราคิดว่าจะโบกรถ

เพื่อไปลงที่หล่มสักกัน  โบกอยู่หลายคันเหมือนกันนะ กว่าจะจอดให้

พอดีว่าพี่เค้าจะไปแพร่พอดีอ่ะ เค้าก็เลยให้เราไปลงที่แยกพ่อขุนเป็นเขตของหล่มสักแหละ

แล้วนั่งสองแถวต่อไปลงที่ตลาด แล้วก็ต่อไปอีกที่บ้านเพื่อนของเรา

เราเอาของไปเก็บแล้วก็ ออกมากินหมูกระทะกัน คืนนั้นตอนหมูกระทะ ก็ซัดเหล้ากันเข้าไป

เสร็จจากหมูกระทะ มาแดกเบียร์กันต่อที่บ้านเพื่อนอีก คืนนั้นมีเรื่องตลกเกิดขึ้นนิดหน่อย

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้เหอ ๆๆ  ตลกมาก ๆ เลยแหละ ไม่เล่าดีกว่า มันเป็นเรื่องไม่ค่อยดี

เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเราเดินทางกลับกัน รถเที่ยว 9 โมง บางคนกลับไปที่มอก่อน ส่วนฉัน

กลับบ้านเลย ด้วยความขี้เกียจย้อนไปย้อนมาหลายรอบอ่ะ นั่นแหละ เป็นอันว่าจบการเดินทาง

แต่หลังจากการเดินทางเราได้ของฝากกันไปก็เป็นอาการปวดเมื่อที่ต้องใช้เวลาประมาณ 3-4 วัน

ในการพักผ่อนกว่าเราจะหายขาดจากอาการปวดเมื่อยนั้นได้ ก็..อืมสนุกดีเหมือนกัน

 

สำหรับการเดินทางในครั้งนี้ก็หมดแล้วล่ะ เด๋วมีอะไรจะเล่าให้ฟังใหม่นะ