ฝึกงาน อยู่ปี 3 แล้ว ฝึกงาน เดี๋ยวก็ขึ้นปี 4 การแข่งขัน ทุกอย่าง อิจฉา ริษยา

สังคม ที่มันเน่าเละ ไม่เป็นท่า คนที่ใส่หน้ากากเข้าหากัน เบื้องหลังฉากนั้น

ก็คือการที่เค้าคอยจะถีบเราให้ออกไปเส้นทางนั้น และเมื่อเราล้ม เค้าก็พร้อม

ที่จะเหยียบ ซ้ำเราอยู่ที่หลังฉากนั้นเสมอมา ความจริงของสังคมที่ฉันอยู่ นี่ไง

ความจริงอาจเป็นเช่นนี้ทุกสังคมไป แต่ว่า...ฉันไม่รู้ไง ฉันอยู่แต่ในสังคม

ที่มันดูแย่ บางที่อาจเป็นมากกว่านี้ คนเราย่อมแย้งชิงเพื่อที่จะได้เป็นที่  1

อยู่เสมอ นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้  ความทะเยอทะยาน ทำให้คนเรา

ไม่มีความสุข มันทำให้คนเราได้แต่ฝันไปวัน ๆ ความทะเยอทะยานมันทำให้

คนเราวิ่งหนีออกมาจากสิ่งที่เป็นอยู่ คนเรามีเพื่อที่จะปกปิดปม หรือสิ่งที่เรา

ได้ซ้อนเอาไว้  แต่อย่าลืมนะว่าความลับไม่มีในโลก จำเอาไว้ แล้วยอมรับ

ความจริงเหล่านี้ด้วย  นี่คือสิ่งที่คิดได้ เมื่อมาอยู่ที่นี่ ที่ซึ่งได้เรียนรู้ หลายสิ่ง

ที่นี่  สอนให้ฉันเรียนรู้เรื่องราวชีวิตมากมาย ที่สำคัญที่สุด

หลายอย่างเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว ฉัน...

ยังคงดึงมันเข้ามาเกี่ยวข้องเสมอ ฉันน่ะรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน

แต่ว่าสิ่งที่ยังจดจำได้ ก็คือการที่ฉันถูกมองว่าเป็นตัวอะไร

ก็ไม่รู้ เพื่อนคนนึงพยายามพูดเพื่อให้ฉันได้คิด ฉันพยายาม

แต่ว่าหากใครไม่มาเจอกับสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเองแล้วล่ะก็

ไม่สามารถพูดแทนใครได้หรอก คนเรามันไม่สามารถ

ที่จะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ของคนอื่น ๆ ได้

แม้แต่เวลาที่เราร้องไห้นะ คนที่ร้องไห้อยู่กับเราเค้าก็ไม่ได้

ร้องด้วยเหตุผลเดียวกับเราหรอก  แต่ก็ยังดีนะที่เค้าคนนั้น

นั่งร้องไห้อยู่ข้าง ๆ เราดีกว่าต้องร้องไห้อยู่คนเดียวมันแย่เกินไป

มีอีกเรื่องนึง ที่อดเสียใจไม่ได้ เรื่องของคนที่อยู่กับเรามาตลอดชีวิต

แต่เค้ากลับไม่เชื่อใจเราเลย   เค้าไม่เคยรู้เลยว่าเราเป็นยังไง เค้าคง

จะเป็นห่วงไปตามเรื่องของเค้านั่นแหละ   แต่ว่าบางครั้งมันก็มากเกินไป

เรื่องแบบเนี่ย เราบอกไม่ได้หรอกว่ามันจะเกิดขึ้นหรือว่ามันจะไม่เกิดขึ้น

แต่ขอแค่ให้เชื่อในตัวเราก็เท่านั้นเอง เราไม่มีทางทำให้เค้าผิดหวังแน่นอน

เสียใจว่ะ ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เราไม่อยากทำให้เค้าเสียใจดี

แต่เค้าก็ไม่ควรทำให้เรารู้สึกแย่  รู้สึกไม่ดีมากไปกว่านี้ ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

มันก็แย่มากพออยู่แล้ว เค้าจะรู้บ้างรึเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกันนะ  แต่ก็แค่เชื่อ

เชื่อในตัวเราบ้าง  ก็เท่านั้นเอง ปีนี้ฉันจะอายุ 22 แล้วนะ ก็อย่าที่คนคนนึง

บอกว่า เราเองก็โตแล้ว จะทำงานได้อยู่แล้ว คนเรามันก็พอมีความคิดบ้างล่ะ

เรื่องราวของที่นี่ กฏเกณฑ์  ระเบียบวินัย  ความอดทน

นี่ล่ะอืม... เราไม่น่าจะ ...ที่นี่เลย มันทำให้เรานึกถึง

เรื่องที่มันผ่านมาแล้ว ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เราไม่อยากจะคิด

แต่ว่า...ยังไงมันก็คือความจริง  นั่นมันคือความจริงที่สุด

ใครคนนึงมั่นใจในตัวฉัน  คิดว่าฉัน...จะทำในสิ่งที่เค้าต้องการได้

แล้วเป็นไงล่ะ...เรื่องบางเรื่องคนเรามันบังคับกันไม่ได้หรอกนะ

ก็อย่างที่บอกแหละ ไหนว่าเรามีความคิดไง ไหนว่าเราโตแล้วไง

ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดอะไร ฉันไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน

แล้วที่สำคัญที่ฉันทำ ฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร มันไม่ได้มีอะไร

ฉันยังคงดำเนินชีวิตอยู่ภายใต้กฏเกณฑ์ ของสังคม ศีลธรรมที่...

คนเราทุกคนต้องมี ฉันไม่ได้ไปบังคับใคร เพราะสิ่งที่เป็นอยู่

มันเกิดขึ้นเพราะความพอใจของใครคนนึง

ที่พูดเนี่ยก็เพื่อจะสื่อว่า  ถ้าใครไม่มาเป็นฉัน มันก็จะไม่มีวัน

ที่จะเข้าใจในความรู้สึกนี่เลย ที่สำคัญที่สุดคือมันคนนั้นคือคนอื่น

คนที่...นั่นแหละ ตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ อย่ามั่นใจในตัวเองมากนัก

ถึงแม้ว่าฉันจะเศร้า ฉันจะเสียใจกับสิ่งที่มันผ่านมามากแค่ไหน

แต่ตอนนี้ฉันเองมันก็ชินชากับความรู้สึกเหล่านั้นซะแล้วล่ะ

คงไม่ยากถ้าจะให้มันเกิดขึ้นอีก  แต่ใครคนนั้นก็คงจะไม่รู้สึกอะไร

ฉันเชื่อที่สุดเลยว่ามันจะเป็นอย่างนั้น อยากจะบอกว่าได้คำพูด

หรือการกระทำ ถ้าทำให้ฉันรู้สึกแย่ไปคนเดียวน่ะไม่เป็นไรหรอก

เพราะว่าก็อย่างที่บอกว่าชินซะแล้ว  แต่... อย่าทำให้ใครคนอื่น

ที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันรู้สึกแย่ไปด้วยเลย ไหนว่าโต ๆ กันแล้ว

ในเมื่อมีความคิดก็น่าจะคิดได้ว่าถ้าใครเค้าเห็นน่ะเค้าจะคิดยังไง

 เค้าจะรู้สึกแย่แค่ไหน หัดเอาใจเค้ามาใส่ใจเราซะบ้าง รู้ไว้ด้วย