ได้ค้นพบอะไรในชีวิตอีกอย่างนึงแล้วล่ะ

ก็...คนเราน่ะ ก็มีช่วงเวลาที่ต้องการใครสักคนเหมือนกัน

บางเวลาก็ต้องการคนนั้น แต่บางเวลาก็ต้องการอีกคนนึง

สำหรับฉัน มีใครบางคนต้องการฉันเฉพาะบางช่วงเหมือนกัน

แต่ว่าไปฉันเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะพบกับใครคนเดียวในทุก ๆ ช่วงเวลาหรอกนะ

คนอย่างฉันก็ไม่สามารถจะเป็นเพื่อนกับใครได้ทุกเวลาเหมือนกัน เหอ ๆๆ

มาคิด ๆ ดูแล้วนะ ฉันเองก็มีส่วนไม่ดีอยู่เหมือนกันแหละจะไปโทษใครได้

 

บางคนต้องการฉันตอนกินข้าว

บางคนต้องการฉันตอนไปดูหนัง

บางคนต้องการฉันตอนไม่มีเงิน

แต่บางคนต้องการฉัน เพียงแค่ให้ไปไหนต่อไหนด้วยเท่านั้น

 

วันนี้ได้ค้นพบอะไรบางอย่างนั่นก็คือ ...

ช่วงเวลาที่ไม่มีใครต้องการฉันไง

ตอนนี้ ช่วงสอบไง เหอ ๆๆ ฉันช่วยอะไรใครไม่ได้เลย

แหม ก็ฉันออกจะเก่งขนาดนี้ เหอ ๆๆ

พูดอะไรไปใครจะรู้เรื่องล่ะ เหอ ๆๆ  อิอิ

 

ไม่เป็นไร ถึงแม้ว่าบางครั้งจะไม่มีใครต้องการเรา

แต่ก็ยังมีบางเวลาที่ตัวเรายังพอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง

หวังว่าชีวิตคงจะไม่น่าเบื่ออย่างนี้ทุก ๆ วัน

 

กำลังรอคนที่บอกว่าเข้าใจเรา รู้จักเราไปซะทุกเรื่อง

อยากจะบอกนะว่านั่นเป็นแค่คำพูด จริง ๆ แล้วแกไม่รู้จักฉันเลย

และความจริงอีกอย่างก็คือ ฉันเองก็ไม่เคยรู้จักแกเหมือนกัน

ฉันไม่เคยเข้าถึงจิตใจที่แท้จริงของแกเลย ไม่เคยเลยจริง  ๆ

สิ่งที่แกบอกกับฉันเป็นเพียงแค่เรื่องที่คนมองดูก็รู้

 

ฉันไม่โกรธหรอกนะถ้าเพื่อนจะมีความลับต่อกันน่ะ

แต่หากมันจะเป็นความลับขอให้มันไม่มีใครเลยที่รู้

อย่าให้มันมีเพียงแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่ไม่รู้ (ถ้าเราเป็นเพื่อนกันจริงนะ)

แต่ถ้าแกจะไม่สนใจว่าฉันจะรู้สึกยังไงก็เชิญเลยนะ

เพราะว่าแกก็ทำอย่างนั้นอยู่บ่อย ๆ ชินซะแล้วล่ะ

1  อาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่มีอะไรคืบหน้าขึ้นมาเลย ฉันเองไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไร

หรือว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน หรือว่ากับใคร ความจริง เรื่องแปลก ๆ ผ่านเข้ามาเป็นเวลา 2 อาทิตย์แล้ว

ฉันเอง...ไม่รู้ว่ามัน จะมีอะไรที่แปลกไปกว่านี้อีกรึเปล่า นั่นปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตไป

1 อาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันต้องผจญกับความเหงา ความเครียด เอาซะมาก ๆ เลย ฉันผ่านมันมาได้คนเดียว

การที่ฉันผ่านมันมาได้เพียงลำพัง ไม่ได้แปลว่าฉันเข้มแข็ง หรือว่าแข็งแกร่งอะไรหรอกนะ

แต่มันจำเป็นน่ะ เหอ ๆๆ ก็ไม่มีใครจริง ๆ นี่นา จะให้ทำไงได้ล่ะ (มันดูแย่นะสำหรับฉันน่ะ)

 

1 อาทิตย์ที่ผ่านมานั้น ฉันต้องการใครสักคนที่จะคอยรับฟัง เรื่องราวที่มันผ่านเข้ามา

ฉันคิด...ว่าต้องมีใครสักคนคอยรับฟังฉันแน่ ๆ ฉันโทร.หาเขา แน่นอน

แต่...เขาก็ไม่ว่างที่จะคุยกับฉัน  อยากรู้จักที่เขาว่าไม่ว่างน่ะ เขาทำอะไรนะ 

 

แค่อยากจะรู้เท่านั้นแหละว่ามีอะไร ไม่อยากจะคิดไปเอง ฉันไม่อยากจะไปคิดแทนใคร

ฉันเคยบอกคุณแล้วว่าฉันไม่ปิดโอกาศใคร ที่สำคัญคือ ฉันไม่ปิดโอกาศตัวเอง

 

"ชีวิตฉันเรียนรู้ความรักมามากพอแล้ว ขอให้ฉันครอบครองมันบ้างจะได้ไหม"

เมื่อไรฉันจะได้ครอบครองมันก็ไม่รู้  ถ้าฉันได้ครอบครองมันเข้าจริง ๆ

ก็ไม่รู้นะว่าฉันจะรักษามันได้นานสักเท่าไร 

 

มาพูดถึง กำไร-ขาดทุนอีกครั้ง  หากฉันได้ครอบครองมันขึ้นมาจริง ๆ

คราวนี้ กำไร-ขาดทุนมันคงไม่สำคัญแล้วล่ะ เพราะคงมีแค่คนคนเดียว

เท่านั้นที่จะมามัวคิดถึงแต่เรื่อง กำไร-ขาดทุน กับฉัน ก็แกไง..

 

ไม่รู้สินะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของความรู้สึกดีกว่า ความรักน่ะ

ไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลที่ไหนมาตัดสินน่ะ ความรู้สึกสิน่าจะใช้ได้ดีกว่า

ไม่รู้ว่ามันจะมาถึงเมื่อไรนะ มีใครหลายคนเคยบอกและฉันก็เชื่อนะ

ว่า...ยิ่งเราวิ่งตามมันเท่าไรมันก็จะยิ่งห่างออกไปเท่านั้น

 

ขอให้ทุกคนสมหวังในความรัก  มีความสุขกับความรัก

หวังว่า ฉันเองก็คงจะเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

ครั้งนึงฉันเคยมองว่าความรักมันเป็นเรื่องของการว่าด้วย กำไร-ขาดทุน

คงจะไม่มีนักลงทุนคนไหนหรอกนะที่ ลงทุนแล้วจะไม่หวังผลกำไร

หากลงทุนแล้วขาดทุนล่ะก็ คงไม่มีใครที่จะคิดอยากจะลงทุนต่อไป

มีใครบางคนทำให้ฉันคิดอย่างนั้น เขาบอกว่าถ้าเขารักใครแล้วไม่ได้

รับความรักนั้นตอบกลับมา มันก็เป็นเหมือนกับว่าการลงทุนของเขา

มันไม่ได้ผล นั่นคือ เขาขาดทุนนั่นเอง  มันก็เลยมีอยู่ช่วงเวลานึง

ในชีวิตของฉันที่ทำให้ฉันคิดว่า หากฉันลงทุนโดยไม่ได้อะไรตอบแทน

ฉันไม่เพียงแต่นะไม่ได้กำไรนะ ฉันว่าแม้แต่ทุนน่ะฉันยังไม่ได้คืนมาเลย

มันเข้าเนื้อชัด ๆ เลยง่ะ ผลที่ได้กลับมามันไม่ดีเลยอ่ะ ทำให้เราต้องเสียใจ

สำหรับฉันนะ  การลงทุนโดยไม่ได้รับผลอะไรตอบแทนมันทำให้เรา

หมดกำลังใจง่ะ  ฉันพยายามเรียนรู้กับเรื่องนี้อยู่การที่ว่าการลงทุนน่ะ

ตอนแรกที่ยังไม่คิดว่าเราจะกำไรหรือว่าขาดทุน เราก็ลงทุนทุ่มเท

อย่างเต็มที่เลย แต่พอเริ่มรู้สึกตัวนะ เราก็เริ่มลดการลงทุนไปเรื่อย ๆ

เพราะฉะนั้น ฉันอยากจะบอกว่าทุกวันนี้ฉันเริ่มลงทุนน้อยลงเรื่อย ๆ

และเมื่อเวลามันผ่านไปนานเข้า การลงทุนของฉันก็คงจะสิ้นสุดลง

นั่นคือ หากวันนึงฉันจะต้องบอกแกว่าฉันรักแก ฉันก็คงจะบอกว่า

ฉันรักแกนะ แต่มันไม่มากเท่าเมื่อวาน ถ้าแกถามฉันเมื่อวาน ฉันก็...

คงจะรักแกมากกว่าวันนี้  แกควรจะไปใช้ชีวิตในแบบของแกซะ

เรามันเป็นได้แค่เพื่อนกันอย่างที่แกว่านั่นแหละ  ฉันเองรู้เรื่องนี้มานานแล้ว

ไม่ต้องเสียใจไปหรอก  แกไม่ได้ทำให้ฉันเป็นบ้า ทั้งหมดมันเป็นเพราะฉันเอง

ฉันควรจะรอการลงทุนครั้งใหม่ เผื่อว่ามันจะทำกำไรให้ได้มากกว่านี้

หรือว่าฉันอาจจะทำกำไรให้ใคร ๆ ได้บ้าง ถึงแม้จะรักแกน้อยกว่าเมื่อวาน

แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าฉันไม่ได้รักแกเลยนะ    .......   โชคดีนะไอ้เพื่อนรัก

 

 

 

สำหรับอนาคตข้างหน้าไม่ว่ามันจะเป็นยังไงก็ตาม ฉันไม่อยากจะให้ใคร

มาเสียใจเพราะความรัก (ไม่อยากให้ใครมาเสียใจเพราะฉัน) ใครบางคน

อาจจะได้ทุนคืนนะ แต่ไม่แน่ใจว่าจะได้กำไรรึเปล่า เหอ ๆๆ

ทำไมชีวิตฉันช่วงนี้มันดูยุ่ง ๆ วุ่น ๆ ยังไงก็ไม่รู้นะ

ฉันว่าอะไรหลาย ๆ อย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนเราไม่ทันตั้งตัว

คือบางครั้งฉันก็คิดว่ามันดีนะ ที่เป็นแบบนี้ แต่ว่า....

บางทีมันก็คงจะไม่ค่อยดีเท่าไรล่ะมั้ง...โอ๊ยยยยยยยยยยยย

จะบ้าตายอยู่แล้ว

 

 

 

ไม่ฉบาย ปวดหัว หายใจไม่ออก ปวดหัวโว๊ยยยยยยยยยย

คุณจะเชื่อรึเปล่าหากมีคนมาบอกว่าเขาชอบคุณ..ทั้ง ๆ ที่เราไม่เคยพบกันมาก่อน

เพียงแค่คุยกันเท่านั้น คนเราจะเป็นไปได้ยังไงกันที่ไม่เคยเห็นหน้ากันเพียงแค่คุย

จะมีความรู้สึกดีดีเกิดขึ้นได้  มันอาจจะเกิดขึ้นกับคนอื่น ๆ ได้นะ หรือใคร ๆ อาจจะ

คิดว่ามันเป็นเรื่องของพรหมลิขิต แต่สำหรับฉัน ฉันว่ามันยากนะที่อะไรทำนองนั้น

มันจะเกิดขึ้นมาได้ ถ้าเป็นเรื่องรักแรกพบ ฉันอาจจะพอเชื่อบ้างนะ คนเราน่ะ

ขนาดฉันเป็นผู้หญิงนะ เห็นผู้หญิงสวย ๆ เดินผ่านยังรู้สึกดีเลย แล้วถ้าผู้ชายล่ะ

ใช่มะ อันนั้นยังพอเชื่อได้บ้าง ความจริงมันควรจะเป็นเรื่องดีนะที่ว่าแค่เพียงคุยกัน

อีกฝ่ายก็สามารถรู้สึกดีกับเราได้ นั่นแสดงว่าเขารู้สึกกับเราเพราะตัวตนของเรา

แต่มันไม่น่าเป็นไปได้ ในสังคมปัจจุบันรูปลักษณ์มันต้องมีส่วนสำคัญบ้างสินะ

เอาเป็นว่าง่าย ๆ เลยนะสรุปเอาเลยว่า ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าคนเราจะมีความรู้สึก

ดีดีให้กันได้ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนเลย เพียงแค่คุยกันเท่านั้น

ไม่มีทางจริง ๆ แต่จะยังไงก็รอดูต่อไปแล้วกัน เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์

 

 

ไม่น่าเลยฉันเพิ่งจะเขียนเรื่องความรักไปไม่กี่วันนี่เอง

ไม่...ไม่จริงใช่มะ ใครก็ได้ช่วยมาปลุกฉันให้ตื่นสักทีสิ

นี่อาจจะเป็นอีกข้อของเหตุผลที่ว่าทำไมคนเราต้องมีความรัก

ก็อย่างที่เคยบอกเอาไว้ ทุกคนมีครอบครัวเป็นที่พึ่ง

ยามเมื่อหมดหนทาง หาทางออกให้กับชีวิตไม่ได้นั้น

แต่หากวันนึงเราต้องจากครอบครัวเราไปไกล ๆ ล่ะ

คนที่จะอยู่ข้าง ๆ เราในเวลาที่ไม่มีใครจะเป็นใคร (คนรัก)

ตอนนี้ฉันบังเอิญผ่านมาเห็น ชาย-หญิง กลุ่มหนึ่ง ท่าทาง

เครียดมาก กำลังโต้เถียงอะไรสักอย่างกันอยู่ หญิงคนนึง

กำลังร้องไห้ เวลาที่คนเราเสียใจไม่สบายใจเราจะนึกถึงใครกัน

ตอนนี้ภาพที่ฉันเห็นก็คือ หญิงคนนั้น มีชายคนนึงกำลังปลอมใจ

เธออยู่ เขาจับมือเธอไว้ เพื่อเป็นการแสดงกำลังใจ มีคำพูด

ไม่กี่คนออกมาจากปากเขา แต่มันก็สามารถทำให้เธอ....

คลายความเสียใจลงไปได้ นี่ล่ะคือเหตุผลที่เราสามารถหาได้

ว่าทำไมคนเราต้องมีความรัก ทำไมเราถึงต้องวิ่งตามมันนัก

เอาไว้ไปเจออะไรมาอีก ก็จะมาเล่าให้ฟังอีกก็แล้วกันนะ