พรุ่งนี้คงต้องเรียนรู้ที่จะไปไหนมาไหนคนเดียวแล้วล่ะ

ไม่คิดเลยว่ามันจะยากขนาดนี้อ่ะนะ   หลายคน...

พร้อมที่จะเป็นเพื่อนกับเรา อืม...เราเองก็พอจะรู้

แต่ว่า...เราไม่ได้เลือกคนพวกนั้นนี่นา..(มันคงดูโง่นะ)

เราเรียนรู้ใครหลาย ๆ คนที่นี่มามากพอแล้วล่ะ

หลายอย่างที่...ทำให้เรารู้จักกับคนเหล่านั้น

ถึงแม้ว่ามันจะยังไม่ดีพอก็ตามเถอะนะ  แต่...

ในความคิดก็ของเรา  คนเราเลือกได้นี่นา เราเลือกสิ่งนี้

แต่ก็...ไม่รู้สิ ในเมื่อเราเลือกแล้วนี่นะ ก็...ต้องทำให้ได้

หวังว่าในอีกไม่ช้านี้มันจะดีขึ้น แล้วเราก็จะชินไปเอง

หรือไม่...วันนี้เราอาจจะลุกขึ้นมา  ถ้ามันถึงที่สุดแล้วจริง ๆ

ก็...อยากจะบอกว่า การที่ฉันได้หยุด...มองคนผ่านไปผ่านมาตรงหน้าฉัน

ทำให้ฉันได้เห็น ทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง มากมาย

เมื่อสองสามอาทิตย์ที่ผ่านมาทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า...คนเราทุกคนไม่มีใคร

ที่จะมีความสุขตลอดเวลา  หรือแม้แต่ความทุกข์ก็เถอะ ในช่วงเวลาที่เลวร้าย

มันก็มักจะมีเรื่องดีดี เกิดขึ้นเสมอ มีเหตุการณ์หลายอย่างทำให้ฉันรับรู้มันได้

การที่ฉันได้หยุด...มันทำให้ฉันรู้ว่า...ชีวิตคนเรามันวุ่นวายมากแค่ไหน

มองดูคน ๆ นึง วิ่งตามกลุ่มคนอีกกลุ่มนึง คนเราแสวงหาผลประโยชน์ให้กลับตัวเองทั้งนั้น

ถึงแม้ว่าฉันจะรู้สึกแย่แค่ไหน  แต่ก็อย่างที่บอกสิ่งดี ๆ ย่อมเกิดขึ้นเสมอ

ฉันกลับรู้สึกดีนะที่ตัวฉันเอง ไม่มีประโยชน์กับใครเลย  ฉันไม่ต้องการให้ใคร..

เข้ามาหาผลประโยชน์จากฉัน (ฉันเกลียดการเสแสร้ง ความจริงอยากจะได้อะไรพูดมาตรง ๆ น่ะดีที่สุด)

 

หลายอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้สาระมากเลย

ฉันดำเนินชีวิตอย่างไร้ร่องรอย อยู่ไปวัน ๆ ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันเองแสดงออกมาให้เห็นขนาดนั้นเลยหรอ

เรื่องก็มีอยู่ว่า  ฉันมีเพื่อนคนนึง ฉันได้พบกับเขาในวันที่มีงานที่คณะตอนนั้นใกล้เวลาเลิกงานแล้ว กลุ่มเพื่อนที่ฉันยืนอยู่ด้วย

 เขาก็...เริ่มจะกลับกันบ้างก็เหลือเพียงแค่ฉันที่ยืนอยู่ตรงนั้น  ความจริงมีคนมากมาย มีคนที่ฉันเรียกว่า "เพื่อน"  ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย 

แต่เพื่อนของฉันคนนั้นเขาถามฉันว่า "อ้าว  เพื่อนกลับกันแล้วหรอ"ฉันจึงบอกไปว่า  "อือ  กลับกันแล้ว" ฉันเองก็ไม่คิดว่าเหมือนกันว่า

ประโยคต่อไปที่เพื่อนของฉันคนนี้จะพูดมันจะเป็นคำพูดนั้น  เขาพูดกับฉันว่า...

"อือ  นี่เมิงอยู่คนเดียวประเนี่ย" ฉันถึงกับอึ้งไปช่วงขณะหนึ่งก็อย่างที่บอก สิ่งที่ฉันทำ มันแสดงให้เห็นถึงขนาดนั้นเลยหรอ

เราได้คุยกันสักพัก ฉันได้ข้อคิดอะไรมากมาย   มีใครหลายคนบอกกับฉันว่าจงเลือกทำในสิ่งที่ทำแล้วมีความสุข

อือ...แน่นอนฉันเลือกแล้วสิ่งนี้ล่ะ...ฉันมีความสุขแล้วถ้าถามว่ามันมากแค่ไหน ฉันเองก็จะตอบว่า

มันก็ได้แค่นี้แหละฉันเลือก...  ฉันเลือกที่จะมีความสุขเพียงแค่เท่านี้

ถ้าฉันเลือกที่จะสุขมาก ๆ ฉันเอง กลัวว่าถ้าฉันทุกข์  มันก็จะทุกข์มากการที่ฉัน...เลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้ เลือกที่จะไม่รู้อะไรเลย

ฉันกลับรู้สึกดี...กว่าที่จะต้องวิ่งตาม รู้สึกดีกว่าที่จะต้องไปยืนมองเห็นใครมีความสุข  ในขณะที่ตัวฉันเองกลับรู้สึกเฉย ๆ

ฉันรู้สึกว่า  คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เขาไม่สนใจเลยว่าฉัน...จะรู้สึกยังไง  แน่นอนฉันควรจะดีใจ ที่เพื่อนมีความสุขที่เพื่อนยิ้มได้

แต่ทำไม  ฉันไม่รู้สึกเลยว่าเพื่อนอยากให้ฉันมีความสุขไปด้วยหรือว่า...ฉันตั้งความหวังกับเพื่อนมากเกินไป

ฉันให้ความสำคัญกับเค้ามากเกินไป  แต่ถ้าเพื่อนไม่สำคัญ  คงจะไม่เรียกว่า "เพื่อน" หรอกนะ

 มีคนบอกว่า "ช่างมันไม่ต้องไปสนใจ"   ฉันเอง...กลับคิดไปว่า

"เฮ้ย  ได้ไงวะ ถ้าไม่สนใจฉันจะเรียกเค้าว่าเพื่อนหรอ  นั่นเพื่อนนะ"  นั่นน่ะความคิดของฉัน

แต่ฉันเอง...ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเพื่อนของฉันคิดยังไง  เค้าคิดอะไรอยู่ นั่นล่ะช่วงเวลาที่ผ่านมา

ฉันเรียนรู้บางสิ่งบางอย่างที่มันหายไประหว่างเรา  และตอนนี้ฉันแค่ต้องการให้ใครคนนึงได้ลองมองกลับไป

ว่าได้ทำอะไรหล่นหายไปบ้างรึเปล่า  แต่หากมีสิ่งใดมาทดแทนไอ้สิ่งที่มันหายไปได้ ฉันก็ดีใจด้วยนะ

และหวังว่าสิ่งใหม่ ๆ ที่เข้ามา จะทำให้เขามีความสุขมากขึ้น  ยังไงก็ขอให้มีชีวิตอยู่กับสิ่งที่ดีนะ

อดีตมันก็เป็นแค่เรื่องที่ผ่านไปแล้ว

ทิ้งมันไว้ข้างหลัง  หรือไม่ก็ลืม ๆ มันไปบ้างก็ได้ เพราะว่ามันก็ไม่ได้สำคัญสักเท่าไรหรอก

 

สำหรับบล๊อก  นี้ก็... พอแค่นี้ก่อนแล้วกันเอาไว้วันหลังจะมาเขียนใหม่ ถ้าใครเข้ามาดูก็... คอมเม้นท์ให้ด้วยนะ