วันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่ฉันเฝ้าแต่โทร.ตามหาเค้า เค้าก็คือ...

ใครคนนึงที่...ฉันรักตลกเนาะทำไมคนเรารักกันแล้ว...

ต้องให้โทร.ตามด้วยล่ะ แทนที่คนเราจะรู้หน้าที่อ่ะนะ

เหอๆ หน้าที่อีกอย่างนะ เป็นแฟนกันไม่เห็นต้องมี่ความนี้

ก็ไม่รู้สิ...เค้าบอกว่าบางทีเค้าก็คิดว่ามันเป็นหน้าที่ ก็...

ไม่แปลกหรอกบางทีฉันก็มีความคิดแบบนั้นเหมือนกัน อิอิ

ฉันเคยคิดแบบในนิยายนะว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม มัน..

เป็นอะไรที่ให้ไปแล้วไม่หวังสิ่งตอบแทน เหอๆ แต่ก็ปล่าว

เพราะว่าฉันเองก็เป็นคนนึงที่หวังผลตอบแทนจากมันเช่นกัน

ก็แค่หวังว่าสิ่งที่ทำมันจะกลับมาสู่ตัวฉันเองก็เท่านั้นเอง คือ

ตามนิสัยของคนที่ไม่รู้จักคำว่าพอแล้วเนี่ย กำลังจะบอกว่า

ไม่ใช่ว่าไม่เคยจะได้รับ แต่ว่าคงจะได้รับน้อยเกินไปอิอิ

อย่าไป...นะ เค้าก็เป็นคนที่น่ารักคนนึง แต่ไม่ค่อยโรแมนติก

ประมาณนั้นแหละมั้ง เหอๆๆ พูดลำบากจริง ๆ คิดถึงแกว่ะ

บทสรุปของชีวิต ไม่รู้ว่าโปรเจคมันจะมีปัญหาอะไรมากกว่านี้อีกรึเปล่า

ไม่อยากให้มีปัญหาแล้วว้อย และทั้งหมดมันก็ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรแต่ที่รู้

คือเบื่อ เบื่อ เบื่อมาก ๆ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างและทุกคน เบื่อผู้คนว่ะ

ไม่รู้ว่าจะเอายังไงกันดีกะชีวิตเหมือนกัน ทุกเรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน

เรียนจบจะไปทำอะไร จะมีงานทำรึเปล่า แล้วก็เรื่องส่วนตัวอีก เหอๆๆ

ไม่รู้ว่าจะทำไงต่อไปเหมือนกันกับความรู้สึกของเรามันเหมือนว่าเรา..

กำลังขัดแย้งกะตัวเราเองอยู่ตอนนี้ อยากทำอะไรบางอย่างที่...ตัวเราเอง

ก็ไม่กล้าที่จะทำ แต่คิดเอาไว้ว่าก็ต้องทำสักวันนึง เศร้า ๆ ๆ  เครียด ๆ

แง ๆ ๆ โปรเจคฉัน ทำไงดีวะ จะเสร็จรึเปล่าวะเนี่ย

ไม่รู้ว่าตอนนี้ชีวิตจะเป็นยังไงต่อไป คนที่ชอบผู้หญิงใส่ converse จะยังคงเป็นแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน 

ทุกวันนี้ ใช่ชีวิตของฉันมันมีความสุข แต่ฉันไม่รู้ว่า...ใครบางคนจะมาพรากความสุขไปจากฉันเมื่อไร แต่...

ถ้าฉันจะไม่ยอม มันก็...คงจะยาก เพราะว่าฉันไม่มีอะไรเลย ความรักของฉัน มันคง...มันไม่ได้ช่วยอะไร

และถ้าเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นระหว่างเราอีก ฉันเองจะเป็นคนที่จะเลือกเดินจากไป ตอนนี้บอกตรง ๆ หลาย ๆ คน

อาจจะไม่เชื่อนะ ว่าฉันทำใจได้แล้ว ถ้าอะไรมันจะเกิดขึ้น แต่ว่า...จริง ๆ ว่ะทำใจได้แล้วจริง ๆ แต่ทุกวันนี้

ทุกอย่างมันยังไม่จบนี่ นั่นหมายถึงความสุขมันคงจะอยู่กับฉัน และฉันก็ควรที่จะมีความสุขกับชีวิตทุกวันนี้

ต่อไปเรื่อย ๆ อยู่กับมันให้ได้นานที่สุดใช่มะ อืมมม...ความจริงก็ตั้งใจเอาไว้อย่างงั้นเหมือนกัน อืมมม...

แต่ว่า...ก็คงต้องคิดทำใจเผื่อไว้บ้างถ้าวันนั้นมาถึงจริง ๆ มันจะเป็นยังไงนะ ฉันจะแย่แค่ไหน และฉันจะทำได้

อย่างที่คิดเอาไว้รึเปล่า เหอๆๆ ก็....น่าสนุกดีเหมือนกันนะ ฮือ ฮือ ตัวเองอย่าไปนะ ตัวเองอยู่กะเค้านะ

นานแล้วที่ไม่ได้เข้ามาเขียนสำหรับวันนี้ ขอเสนอเรื่องราวบ้า ๆ บอ ๆ ตลอดเวลาที่ไม่ได้เข้ามาเขียนแล้วกันนะ

เรื่องราวมากมายเกิดขึ้น ประสบการณ์ที่ไม่อยากมีสักเท่าไรเลย เหอๆๆ  สิ่งที่ฉันกำลังทำมันเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง

เอาซะเลย แต่ว่า...ไม่รู้สิทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันผิด ผิด ผิดมาก ๆ เลย ฉันก็ยังจะทำ สักวันฉันคงจะได้รับผลกรรมในสิ่ง

ที่ฉันกำลังทำอยู่ ฉันได้พบกับใครคนนึง ที่มีสองด้าน ภายนอกเค้าดูเหมือนเป็นคนที่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

แต่จริง ๆ แล้ว เค้าเป็นคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองเอาซะเลย  กังวลในทุก ๆ เรื่อง ขี้เหงาเป็นที่สุดเลย เค้าเป็นคนแปลก

ถ้าคุณใส่รองเท้ายี่ห้อนึง ด้วยความบังเอิญ วันนึงมีคนเดินเข้ามาบอกกับคุณว่าเค้าชอบคุณเพราะว่าคุณใส่ร้องเท้ายี่ห้อนั้น

เค้าชอบเพราะว่าคุณข้อเท้าขาวดี  แปลกรึเปล่าล่ะ มันคงฟังดูเกินจริงไปล่ะมั้ง แต่ก็ไม่รู้สิ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

วันนี้มันคงไม่มีอะไรแบบนั้นแล้วล่ะ ทุกอย่างมันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมือนที่เค้าชอบพูดว่า สิ่งที่มันจะผ่านไป

มีอยู่ 3 อย่าง โอกาศ เวลา แล้วก็คำพูด มันผ่านไปแล้วจริง ๆ โอกาศของฉัน เวลาของเรา คำพูดหลาย ๆคำที่อยากจะพูด

หวังว่าสักวันนึงเค้าจะกลับมา อย่างที่เค้าเคยพูดเอาไว้ เชื่อ อืม เชื่อ ความรักบ้าบอไปแล้วฉันมากมายหลายสิ่ง

เหอๆๆ ตลกตัวเองเหมือนกันที่เป็นแบบนี้ น้ำตามันอาจจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น แต่ว่า...ฉันก็อยากจะร้องไห้ ร้อง ร้อง

ร้องมันอยู่นั่นแหละ เสียใจนี่ โหยหา เรียกร้อง ในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ขอให้เค้ากลับมาแล้วกัน เฮ้ย...เหนื่อยจัง

หวังว่าทุกอย่างคงจะดีขึ้นในเร็ววันนี้ ทั้งชีวิต หัวใจ กำลังใจ ขอให้มันกลับมา ดีขึ้น ดีขึ้น เหงาเหลือเกินตอนนี้ เศร้าจัง

เปิดเรียนมาได้แล้ว  1  เดือน  เหอ ๆ ๆ สนุกดีเหมือนกัน

งานก็เยอะดี ปรับตัวไม่ค่อยได้ แต่ว่าวันนี้ว่างมาก ๆ หรือว่า...

เป็นเพราะว่าเรา...ไม่ยอมทำอะไรเองซะมากกว่า อืม....

ไม่รู้วันนี้เป็นอะไรว่ะ รู้สึกแย่ ๆ ยังไงก็ไม่รู้สินะ อืม...เหงา

เบื่อ เซ็ง เศร้า ฮือ ฮือ รู้สึกไม่ค่อยดีเลยว่ะ ทำไมชีวิต

ปัญหาที่เข้ามา มันมากมาย หลาย ๆ อย่าง มันเป็นเรื่องใหญ่

มันเป็นเรื่องที่เกินที่จะรับได้ว่ะ สำหรับบางเรื่อง ก็ยอมรับนะ

ว่าเราผ่านมันไปได้ ในชั่วขณะหนึ่ง แต่ว่า...ไม่รู้ว่าจะมีอะไร

ที่จะผ่านเข้ามาอีกในอนาคตข้างหน้านี้ เหนื่อย บางทีอะไรที่

มันตื่นเต้นเกินไปมันก็คงจะไม่ดีนักหรอก มันจะทำให้เรายิ่ง

หมดกำลังใจไปอีก กำลังใจ ใช่มันหาได้จากตัวเราเองแต่ว่า..

คนเรา บางครั้งย่อมต้องการกำลังใจจากคนอื่นบ้าง ไม่รู้ว่า...

จะหาได้รึเปล่า ไม่รู้ว่าจะมีใครรึเปล่านะ ... คนอื่น ๆ ที่....

แบบว่าไม่ใช่คนในครอบครัวน่ะ เหอๆๆ  ไม่รู้สินะ เหงาว่ะ

ฮือ ๆ ฮือ ๆ แทบจะร้องไห้อยู่แล้วนะเนี่ย โอ๊ยยยย....เบื่อ

เปิดเรียนไปได้หนึ่งอาทิตย์  ในช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา

เหอ ๆ สนุกกับการฝึกงานความรู้สึกที่แปลก ๆใหม่ ๆ

แล้วก็ความรู้สึก กับคนบางคนซึ่งทำให้เรารู้ว่าเราควร

จะเลือกหรือว่าไม่ควรจะเลือกที่จะได้รู้จักเค้า.....

มันก็คือความจริงเราควรจะได้รู้จักกันแค่ชื่อตั้งแต่แรก

แต่ชีวิตมันก็คือการเรียนรู้ เราต้องเรียนรู้ที่จะให้บ้าง

แล้วก็เรียนรู้ที่จะไม่ได้รับบ้าง ในบางครั้งของช่วงชีวิต

ขอบคุณมาก ๆ ที่บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าใครสักคนหวังดี

แต่บางครั้งมันก็ทำให้ฉันกลับมาคิดว่าทำไม เค้าถึง

ได้มีท่าทางเมินเฉย ไม่สนใจอะไรได้มากมายขนาดนี้

ก็ไม่รู้ ถึงมันจะเศร้า มันก็ทำให้ฉันรู้ว่า...นี่ล่ะชีวิต

 

ฝึกงาน อยู่ปี 3 แล้ว ฝึกงาน เดี๋ยวก็ขึ้นปี 4 การแข่งขัน ทุกอย่าง อิจฉา ริษยา

สังคม ที่มันเน่าเละ ไม่เป็นท่า คนที่ใส่หน้ากากเข้าหากัน เบื้องหลังฉากนั้น

ก็คือการที่เค้าคอยจะถีบเราให้ออกไปเส้นทางนั้น และเมื่อเราล้ม เค้าก็พร้อม

ที่จะเหยียบ ซ้ำเราอยู่ที่หลังฉากนั้นเสมอมา ความจริงของสังคมที่ฉันอยู่ นี่ไง

ความจริงอาจเป็นเช่นนี้ทุกสังคมไป แต่ว่า...ฉันไม่รู้ไง ฉันอยู่แต่ในสังคม

ที่มันดูแย่ บางที่อาจเป็นมากกว่านี้ คนเราย่อมแย้งชิงเพื่อที่จะได้เป็นที่  1

อยู่เสมอ นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้  ความทะเยอทะยาน ทำให้คนเรา

ไม่มีความสุข มันทำให้คนเราได้แต่ฝันไปวัน ๆ ความทะเยอทะยานมันทำให้

คนเราวิ่งหนีออกมาจากสิ่งที่เป็นอยู่ คนเรามีเพื่อที่จะปกปิดปม หรือสิ่งที่เรา

ได้ซ้อนเอาไว้  แต่อย่าลืมนะว่าความลับไม่มีในโลก จำเอาไว้ แล้วยอมรับ

ความจริงเหล่านี้ด้วย  นี่คือสิ่งที่คิดได้ เมื่อมาอยู่ที่นี่ ที่ซึ่งได้เรียนรู้ หลายสิ่ง

ที่นี่  สอนให้ฉันเรียนรู้เรื่องราวชีวิตมากมาย ที่สำคัญที่สุด

หลายอย่างเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว ฉัน...

ยังคงดึงมันเข้ามาเกี่ยวข้องเสมอ ฉันน่ะรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน

แต่ว่าสิ่งที่ยังจดจำได้ ก็คือการที่ฉันถูกมองว่าเป็นตัวอะไร

ก็ไม่รู้ เพื่อนคนนึงพยายามพูดเพื่อให้ฉันได้คิด ฉันพยายาม

แต่ว่าหากใครไม่มาเจอกับสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเองแล้วล่ะก็

ไม่สามารถพูดแทนใครได้หรอก คนเรามันไม่สามารถ

ที่จะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ของคนอื่น ๆ ได้

แม้แต่เวลาที่เราร้องไห้นะ คนที่ร้องไห้อยู่กับเราเค้าก็ไม่ได้

ร้องด้วยเหตุผลเดียวกับเราหรอก  แต่ก็ยังดีนะที่เค้าคนนั้น

นั่งร้องไห้อยู่ข้าง ๆ เราดีกว่าต้องร้องไห้อยู่คนเดียวมันแย่เกินไป

มีอีกเรื่องนึง ที่อดเสียใจไม่ได้ เรื่องของคนที่อยู่กับเรามาตลอดชีวิต

แต่เค้ากลับไม่เชื่อใจเราเลย   เค้าไม่เคยรู้เลยว่าเราเป็นยังไง เค้าคง

จะเป็นห่วงไปตามเรื่องของเค้านั่นแหละ   แต่ว่าบางครั้งมันก็มากเกินไป

เรื่องแบบเนี่ย เราบอกไม่ได้หรอกว่ามันจะเกิดขึ้นหรือว่ามันจะไม่เกิดขึ้น

แต่ขอแค่ให้เชื่อในตัวเราก็เท่านั้นเอง เราไม่มีทางทำให้เค้าผิดหวังแน่นอน

เสียใจว่ะ ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เราไม่อยากทำให้เค้าเสียใจดี

แต่เค้าก็ไม่ควรทำให้เรารู้สึกแย่  รู้สึกไม่ดีมากไปกว่านี้ ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

มันก็แย่มากพออยู่แล้ว เค้าจะรู้บ้างรึเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกันนะ  แต่ก็แค่เชื่อ

เชื่อในตัวเราบ้าง  ก็เท่านั้นเอง ปีนี้ฉันจะอายุ 22 แล้วนะ ก็อย่าที่คนคนนึง

บอกว่า เราเองก็โตแล้ว จะทำงานได้อยู่แล้ว คนเรามันก็พอมีความคิดบ้างล่ะ

เรื่องราวของที่นี่ กฏเกณฑ์  ระเบียบวินัย  ความอดทน

นี่ล่ะอืม... เราไม่น่าจะ ...ที่นี่เลย มันทำให้เรานึกถึง

เรื่องที่มันผ่านมาแล้ว ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เราไม่อยากจะคิด

แต่ว่า...ยังไงมันก็คือความจริง  นั่นมันคือความจริงที่สุด

ใครคนนึงมั่นใจในตัวฉัน  คิดว่าฉัน...จะทำในสิ่งที่เค้าต้องการได้

แล้วเป็นไงล่ะ...เรื่องบางเรื่องคนเรามันบังคับกันไม่ได้หรอกนะ

ก็อย่างที่บอกแหละ ไหนว่าเรามีความคิดไง ไหนว่าเราโตแล้วไง

ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดอะไร ฉันไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน

แล้วที่สำคัญที่ฉันทำ ฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร มันไม่ได้มีอะไร

ฉันยังคงดำเนินชีวิตอยู่ภายใต้กฏเกณฑ์ ของสังคม ศีลธรรมที่...

คนเราทุกคนต้องมี ฉันไม่ได้ไปบังคับใคร เพราะสิ่งที่เป็นอยู่

มันเกิดขึ้นเพราะความพอใจของใครคนนึง

ที่พูดเนี่ยก็เพื่อจะสื่อว่า  ถ้าใครไม่มาเป็นฉัน มันก็จะไม่มีวัน

ที่จะเข้าใจในความรู้สึกนี่เลย ที่สำคัญที่สุดคือมันคนนั้นคือคนอื่น

คนที่...นั่นแหละ ตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ อย่ามั่นใจในตัวเองมากนัก

ถึงแม้ว่าฉันจะเศร้า ฉันจะเสียใจกับสิ่งที่มันผ่านมามากแค่ไหน

แต่ตอนนี้ฉันเองมันก็ชินชากับความรู้สึกเหล่านั้นซะแล้วล่ะ

คงไม่ยากถ้าจะให้มันเกิดขึ้นอีก  แต่ใครคนนั้นก็คงจะไม่รู้สึกอะไร

ฉันเชื่อที่สุดเลยว่ามันจะเป็นอย่างนั้น อยากจะบอกว่าได้คำพูด

หรือการกระทำ ถ้าทำให้ฉันรู้สึกแย่ไปคนเดียวน่ะไม่เป็นไรหรอก

เพราะว่าก็อย่างที่บอกว่าชินซะแล้ว  แต่... อย่าทำให้ใครคนอื่น

ที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันรู้สึกแย่ไปด้วยเลย ไหนว่าโต ๆ กันแล้ว

ในเมื่อมีความคิดก็น่าจะคิดได้ว่าถ้าใครเค้าเห็นน่ะเค้าจะคิดยังไง

 เค้าจะรู้สึกแย่แค่ไหน หัดเอาใจเค้ามาใส่ใจเราซะบ้าง รู้ไว้ด้วย 

 

คำบอกเล่าจากใครก็ไม่เท่ากับการที่เราได้ไปประสบกับเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเองหรอก

มีหลายอย่างที่ฉันไม่ได้บอกกับหลาย ๆ คน เนื่องจากว่าไม่อยากให้เค้ารู้สึกอะไร

กับสิ่งที่ฉันเคยได้รู้สึกมา เพราะถึงแม้จะบอกอะไรไป เค้าคนนั้นไม่ใช่ฉันก็ไม่มีทาง

ที่จะเข้าใจความรู้สึกของฉันหรอก  วันนี้ฉันไม่รู้ว่ามันทำให้ใครบางคนได้เข้าใจอะไร

มากขึ้นหรือยัง นี่เป็นเพียงครั้งแรก มันยังมีคำสำคัญบางคำค้ำคออยู่ไง คำว่าให้อภัย

ก็อาจจะมีบ้าง  แต่หากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหลาย ๆ ครั้งล่ะก็....ไม่อยากจะคิดเลย

แต่คงจะไม่มีแล้วล่ะ คนเรา...ถ้ามองแต่ด้านดีของกันและกันแล้วก็จะ..มีความสุข

แต่ว่า...คนเรามีทั้งด้านที่ดีและก็ไม่ดีด้วยกันทั้งนั้น  การกระทำทุกอย่างที่เกิดขึ้น

ล้วนแล้วแต่มีเหตุผลด้วยกันทั้งสิ้น  เหตุผลของคนคนนึงมันไม่เหมือนกับเหตุผล

ของคนอีกคนนึง  หากแต่ถ้าเราเข้าใจกัน มันยากนะ ไม่มีใครจะสามารถมายืนอยู่

ในที่ที่เรายืนได้ตลอดเวลาหรอก เราทำได้ก็แต่เพียงเล่าสู่กันฟัง อาจจะทำให้เรา

หายอึดอัดใจ พรุ่งนี้เช้าทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม วันนี้อาจเป็นเพียงแค่

ความฝันเท่านั้น ความจริงคือพรุ่งนี้...แล้วเรื่องวันนี้ก็จะกลายเป็นเมื่อวานแล้วทุกอย่าง

มันก็จะผ่านไป และวันเวลาแห่งความสุขมันก็จะกลับมาอีกครั้ง  ทุกอย่างมันต้อง

ใช้เวลา เวลาของฉันกับเวลาของใครอีกคน มันอาจจะไม่เท่ากันแต่หวังว่า

เส้นขนาดสองเส้น จะเดินทางคู่กันตลอดไป ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีทางมาบรรจบ

แต่มันก็จะขนาดเคียงข้างกันตลอดไป (แหวะจะอ้วกว่ะ)  และหวังว่าสิ่งที่เกิดขึ้น

คงจะสอนใครบางคนให้เข้าใจในเหตุผลของฉัน  ซึ่งฉันจะพยายามเข้าใจในเหตุผล

ของใครคนนั้นเช่นกัน  ความจริงคือ ทุกอย่างมันต้องเจอด้วยตัวเอง ไม่มีใคร

จะสามารถบอกกับใครได้ เรียนรู้ด้วยตัวเอง แล้วจะรู้ว่าเราควรอยู่ตรงไหน ที่ไหน

 

เมื่อสองสามวันที่ผ่านมานี้ อืม... หลายอย่างเกิดขึ้นกับฉัน

มันก็มาแบบไม่ทันตั้งตัว ทั้ง ๆ ที่เคยคิดเอาไว้ว่าอยากจะ..

ให้มันเป็นอย่างนี้ เมื่อนานมาแล้ว แต่พอสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น

ฉันกลับไม่ทันตั้งตัว  เกือบจะรับไม่ทันซะแล้ว และเมื่ออะไร

หลาย ๆ อย่างมันเกิดขึ้นมาโดยมิทันได้ตั้งตัว บนพื้นฐานความ

เป็นคน ซึ่งไม่รู้จักพอ คนเราทุกคนเมื่อได้อะไรมา มันก็....

จะมีความต้องการเพิ่มขึ้นไปอีก ฉันรู้สึกได้เนื่องจากเอาตัวเอง

เป็นพื้นฐาน ฉันไม่รู้จักพอ เมื่อต้องการสิ่งหนึ่ง พอฉันได้มันมา

ฉันย่อมต้องการเพิ่มขึ้นไปอีก  ชีวิตทุกวันนี้ก็เหมือนกัน ฉัน..

ยังไม่รู้จักพอ ฉันรู้ว่าไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ ของหายมักไม่มีทาง

ที่จะได้มันคืนมาง่าย ๆ ในเมื่อมันหายไปแล้ว เวลาจะช่วยให้มัน

กลับมา แต่ไม่รู้ว่า...เวลามันผ่านไปนานเกินไปรึเปล่านะ ...

ของที่มันได้คืนมามันถึงได้ไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไร ทำไมนะ

แค่ได้คืนมาก็น่าจะพอใจได้แล้ว ทำไมต้องอยากได้ของดี

เหมือนกับว่าเป็นของใหม่แกะกล่องด้วยล่ะ ด้วยความไม่รู้จักพอไง

คนเรามักทำอะไรลงไปโดยที่ไม่ทันได้คิดอะไร  กว่าจะมารู้สึกตัว

อีกทีก็...เกือบจะสายหรือบางคนอาจจะสายไปแล้วก็ได้

สำหรับฉัน... มันอาจจะยังไม่สาย แต่ถ้าฉันไม่รีบไขว่ขว้าโอกาศนี้

เอาไว้ ทุกอย่างมันอาจจะสายเกินไป

ขอบคุณนะ   ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามสิ่งที่มันอยู่ภายในใจ

มันคือสิ่งที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ง่าย ๆ ข้อนี้ทุกคนรู้กันได้ แน่นอน

ฉันไม่รู้ว่ามันมีอะไรซ้อนอยู่รึเปล่า  แต่ด้วยความที่จิตใจไง จิตใจของฉัน

ตอนนี้ฉันมองข้ามสิ่งที่ดูเหมือนจะทำให้ทุก ๆ อย่างแย่ลง ฉันปล่อยมันไป

ไม่คิดอะไรอีก และจะพยายามไม่คิด  ฉันรู้สึกว่าตัวเองแย่  ฉันเห็นแก่ตัว

ฉันเคยบอกกับใครบางคนว่าคนเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครได้

แต่นั่นล่ะคือสิ่งที่ฉันกำลังจะพยายามทำเพื่อใครบางคนอยู่   อิอิ  เหอๆๆๆๆๆ

เสียใจ  น้ำตา ความรัก ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความรักประเภทไหน

คิดถึงใครคนนึง ตอนนี้เหมือนเราอยู่คนละที่ ความขัดแย้ง ไม่พอใจ

ในบางเรื่อง มันทำให้ทุกอย่างดูแย่ ความคิดบางทีถ้าคนเราแสดงออก

มันก็ทำให้เรารู้สึกแย่ น้ำตาไม่ได้ช่วยให้อะไร ๆ มันดีขึ้นมาหรอกนะ

แต่มันอาจทำให้สบายใจขึ้น เซ็ง  เบื่อ  อยู่คนเดียว ไม่มีใคร ทำไม

สิ่งที่เราต้องการเรียกร้องมันมานาน มันถึงได้ไม่อยู่กับเราไปนาน ๆ

ทำไมสิ่งเหล่านั้นมันถึงได้ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป  รวดเร็วเหลือเกิน

คนเราไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ตามลำพัง ความจริงข้อนี้ ฉันได้พิสูจน์

แล้วอยู่ได้สิ  แต่ก็แค่รู้สึกแย่ ๆ มาก ๆเลยก็เท่านั้นเองแหละ ทำไม

คนเราต้องมีใคร ฉันรู้แล้ว คำตอบ ว่าทำไม พวกคุณลองหาคำตอบสิ

ว่าทำไมมันถึงต้องเป็นแบบนั้น ทำไมทำถึงต้องเป็นเช่นนั้น ชีวิตมัน

คือคำถามที่ต้องหาคำตอบไปเรื่อย ๆ กับทุก ๆ อย่างที่ผ่านเข้ามา

สู้ต่อไป สักวัน น้ำตา คงจะแห้งไป ความเสียใจคงจะเอาทิ้งไว้ที่นี่

ความรัก มันเกิดขึ้นได้ทุกที่กับทุก ๆ คนแต่ฉันรู้สึกว่า ทำไมได้รับมัน

ไม่มากเท่าที่ควร เศร้าใจ เสียใจ ร้องไห้          

มีเรื่องไม่สบายใจบอกตรง ๆ เหงา อยู่คนเดียวเบื่อ

เซ็งมากมายอ่ะ ไม่รู้จะทำไง มันก็จริงที่ว่าทำให้คนทุกคนชอบเราไม่ได้

แต่เราก็ไม่อยากให้ใครรู้สึกไม่ดีกะเรานี่หว่า แล้วตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกงั้นแล้ว

หรือว่าตัวเรามันไม่ดีจริง ๆ วะ แต่ว่าเราคิดว่าคนคนนั้นเค้าก็น่าจะรู้นะว่าเรา

เป็นคนอย่างไร เราเห็นสายตาของเค้าแล้ว มันก็รู้สึกแปลก ๆ ง่ะถึงแม้ว่า

เค้าจะไม่ได้คิดอะไรก็เถอะ แต่เราคือแบบว่า...เราคิดว่ะบอกตรง ๆ นะว่าคิด

ยิ่งเด๋วนี้ห่าง ๆ กันมันก็ยิ่งทำให้เราคิดว่าเค้าต้องคิดว่าเราเป็นคนแย่ ๆ มากแน่เลย

ไม่รู้สินะ อืม เราเสียใจว่ะที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้  เอาอีกแล้วไม่มีอะไรที่จะพูดได้ดี

ไปกว่าคำว่าเสียใจอีกแล้ว  วันนี้ชีวิตเศร้าอีกแล้ว เฮ้ย ฮือ ฮือ อยากร้องไห้นะ

แต่ว่ามันร้องไม่ออกอีกแล้วง่ะ ฮือ ฮือ  ทำงานทำงานทำงาน เรียนเรียนเรียน

แล้วคุณคือคนไหน

คนนึงวิ่งตาม...อีกคนวิ่งหนี

คนนึงฟุ้งซ่าน...อีกคนไม่คิดแถมอึดอัด

คนนึงสนใจ ใส่ใจ ดูแล เป็นห่วง...อีกคนไม่เคยรู้สึกว่ามีค่า

คนนึงโทรไปแล้วหาเรื่องคุย...อีกคนรับสายแล้วหาเรื่องวาง

คนนึงอยากเจอนานๆทีก้อยังดี...อีกคนทำงาน ไม่ว่าง อยากพัก

คนนึงคิดถึงอีกคน...แต่อีกคนแกล้งทำเป็นไม่รับรู้

คนนึงเพิ่งหยุดร้องไห้แล้วโทรหา...อีกคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียงเปลี่ยนไป

บางครั้งคุณควรคิดย้อนกลับไปถึงคนที่เค้ารักและเป็นห่วงคุณบ้าง

อย่าทำเหมือนความรู้สึกและสิ่งดีๆ ที่เค้าทำให้คุณ

ไม่มีค่า ไม่มีความหมายอะไรเลย

อย่าทำร้ายความรู้สึกของคนที่รักคุณ...

ดูแลความรู้สึกของคนข้างๆคุณบ้าง

อย่าให้ความรู้สึกดีๆต้องจางหายไป

 

เพื่อนคนนึงส่งเมลล์อันนี้มาให้  คุณลองถามตัวเองนะ

ว่าคุณคือคนไหน สำหรับฉันน่ะหรอไม่บอกหรอกว่า...

ฉันคิดว่าตัวเองเป็นแบบไหน อย่าลืมนะหันมาสนใจคนที่

เป็นห่วงคุณบ้าง สักนิดก็ยังดี ฉันกำลังพยายามมองหาใครคนนั้นอยู่

(ชาตินี้ไม่รู้จะเจอรึเปล่านะ  เหอๆ)

ขอบคุณสำหรับคำ happy valentine  ฉันดีใจมากที่ได้ยินคำนั้นจากแก

แต่ก็ต้องขอโทษนะที่เราโทร.ไปรบกวนตอนที่แกหลับอยู่อ่ะ เหอ ๆ หวังว่า

จะโทร.ไป happy valentine แกเหมือนกัน แต่ว่าก็อ่ะนะ เหอๆ ขอบคุณ

ที่แกเป็นฝ่ายพูดก่อนนะ อืมขอบคุณจริง ๆ ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้แล้วล่ะ..

 

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีใครแต่ว่ามีคนบอก happy valentine  ก็ดีใจแล้วล่ะ

 

บางครั้งไอ้สิ่งที่ผ่าน ๆ มาฉันก็งงนะ ฉันไม่เข้าใจกับการกระทำของใครบางคน

ที่ฉันคิดว่าฉันเข้าใจ แต่สุดท้ายที่ฉันต้องมานั่งอยู่อย่างนี้ ฉันเองก็เริ่มจะไม่เข้าใจ

ว่าทั้งหมดมันคืออะไร  ฉันไปอยู่ตรงนั้นทำไม ฉันกำลังทำให้ใครลำบากใจรึเปล่า

ฉันรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังทำผิดกับใครบางคนอยู่ ซึ่งเค้าไม่เกี่ยวอะไรเลย

ความรู้สึกมากมายมันเกิดขึ้น  จนฉันสับสนไปหมด ขอโทษที่เราไม่สามารถ

ควบคุมความรู้สึกนึกคิดของตัวเองได้เลย ท้ายที่สุดฉันได้รู้ว่าสิ่งที่หวังมาตลอด

ก็คือการที่ได้มานั่งอยู่คนเดียว มันคือส่งที่ทรมานที่สุดนั่นเอง

 

ใครบางคนเคยบอกว่าทุก ๆ อย่างที่มันเป็น past ยังไงมันก็ต้องเป็น past

เราไม่สามารถที่จะตื่นขึ้นมาพบกับ past ได้อีก เราตื่นมาก็เจอกับวันนี้วันนี้

เท่านั้น ไม่สามารถที่กลับไปเจอเมื่อวานได้ เพราะฉะนั้นเราต้องอยู่กับวันนี้

เมื่อวานก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเมื่อวานไป  แต่มันยากเหลือเกินที่จะปล่อย

ให้มันผ่านไปง่าย ๆ เหมือนอย่างที่ใคร ๆ เค้าพูดกัน สิ่งที่ผ่านเข้ามันก็เป็นเพียง

แค่ส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ชีวิตเท่านั้น มันทำให้ฉันรู้ว่าชีวิตในความเป็นจริง

สังคมโหดร้าย ทุกคนทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ทำไมคนเราไม่มีความจริงใจ

 

เราทุกคนควรจะมีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง

มีใครเข้าใจคำนี้รึเปล่า มีใครรู้ความหมาย

ของมันจริง ๆ บ้างมะ ว่าความจริงแล้วมันคืออะไร

มันหมายถึงอะไรกันแน่ หรือมันเป็นเพียงแค่คำพูด

เพื่อพูดให้ทุกคนไปจากเรา ทำไมวันนี้เวลาของเรา

มันถึงได้มากมายขนาดนี้ มากจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

คิดไปเรื่อย  เศร้าบ้าง  สุขบ้าง (แต่ส่วนใหญ่จะเป็นอย่างแรก)

 

ช่วยบอกหน่อยสิ ว่าเวลาเป็นของตัวเองต้องทำไรบ้าง

เวลามันมากมายซะจนไม่รู้ว่าจะทำอะไร  ยังไงแล้ว

ตอนนี้เวลาเหลือเฟือมากมาย จนทำให้ฉันเอาเวลา

ที่ว่าง ๆ ไปคิดเรื่องฟุ้งซ่านบ้าบออยู่ได้ เบื่อตัวเอง

เบื่อตัวเองที่ต้องรู้จัก อะไรต่างต่าง นานา มากมาย

ทำไมถึงแก้นิสัยพวกนี้ไม่ได้สักทีก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

ต่อไปคงจะต้องมีเวลาเป็นของตัวเองมากขึ้น

ใครมีไอเดีย อะไรดีดี ช่วยแนะนำหน่อยละกัน

ว่าเราควรจะทำอะไรต่อไปดี อืมๆ แนะนำหน่อยนะ

 

 

ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่และก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำ

ฉันกำลังสิ่งที่เรียกว่าอารมณ์ เหตุผล หรือว่าความสะใจกันแน่

ฉันไม่เข้าใจหรอกนะว่าสิ่งที่ถูกต้องน่ะมันเป็นยังไง แต่ฉัน...

อยากให้คนอื่น ๆ คิดบ้างว่าสิ่งที่เค้าทำไปมันไม่ใช่สิ่งที่ถูกเสมอ

แต่คนพวกนั้นก็ไม่ได้คิด มันกลับกลายเป็นว่าฉันคนเดียวต่างหาก

ที่เก็บเอาเรื่องทั้งหมดมาคิด  ทั้งหมดจริง ๆ ฉันไม่สามารถละทิ้ง

สิ่งใดสิ่งหนึ่งไปได้  ทั้ง ๆ ที่พยายามแล้ว ที่มันเป็นอย่างทุกวันนี้

มันเป็นเพราะตัวฉันที่เก็บเอาทุกอย่างมาสุมรวมกัน ทั้ง ๆ ที่ไม่ควรเลย

มีหลาย ๆ อย่างที่อัดอั้น หลาย ๆ อย่างที่ไม่รู้จะถ่ายทอดออกไปยังไง

 

หลายคนคอยบอกว่าถ้ารู้สึกว่าทำเกินกว่าเหตุ ก็หยุดซะ

แต่ทำไมคนอื่น ๆ เค้าถึงไม่รู้สึกล่ะว่า สิ่งที่เค้าทำมันก็เป็นสิ่งที่เกินไปเหมือนกัน

ทำไมคนเราไม่ย้อนกลับไปดูตัวเองบ้าง นี่เป็นคำแนะนำเท่านั้นนะ ฉันไม่ได้...

ตั้งใจที่จะสั่งสอนใครหรอก เพราะตัวฉันเองก็ไม่ได้เป็นคนดีมากมาย แต่...

เพื่อความยุติธรรม  ทุก ๆ ฝ่ายควรหันกลับไปมองตัวเอง เราพบกันคนละครึ่งทางบ้างสิ

ไม่ใช่ว่าให้แต่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เป็นฝ่ายเดินเข้าไปแต่ฝ่ายเดียว แต่ก็นั่นล่ะในที่สุด

โลกนี้ก็ไม่มีความยุติธรรมสำหรับใครอยู่ดี  สุดท้ายทุกอย่างมันก็ต้องเป็นไปตามที่

มันถูกกำหนดเอาไว้ เมื่อไรคำว่าเอาใจเค้ามาใส่ใจเรา  มันจะเป็นสิ่งที่ทุก ๆ คน

ให้ความสำคัญสักที ถ้าคนเรามัวแต่ให้ความสำคัญกับตัวเอง  ฉันคงจะเป็นอย่างนี้

เรื่อย ๆ ไป เพราะว่าฉันเองก็เห็นแก่ตัวไม่น้อยอยู่เหมือนกัน หลายครั้งที่ฉันทำอะไร

ลงไปตามใจ โดยที่ไม่คิดให้ดีซะก่อน ถึงต้องมาทนทุกข์อยู่อย่างงี้ไง แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าจะทำยังไงถึงจะทำให้คนในสังคมที่ฉันอยู่เค้าหันมองอะไรที่กว้าง ๆ บ้าง ไม่ได้มีกันอยู่แค่นั้น

กลุ่มคนเพียง หกถึงเจ็ดคน มันไม่ได้สอนอะไรมากมายหรอกนะ ที่ในกะลาตรงนั้น ตอนนี้มันมีความสุข

ก็จริง แต่ไม่ได้ พอได้ออกไปจากกะลา แยกย้ายกันไป เมื่อได้มองเห็นท้องฟ้า ก็จะพบว่า กะลาที่เคยอยู่

มันคืออะไรก็ไม่รู้ ที่มืดมน เป็นเพียงที่แคบ ๆ ชีวิตภายใต้ท้องฟ้า มันลำบากกว่าที่จะอยู่กะลามากนัก

หัดมาเรียนรู้ชีวิตใต้ท้องฟ้าได้แล้ว  โตจนป่านนี้ยังไม่รู้อีกรึไงว่าในกะลาน่ะมันคับแคบขนาดไหนน่ะ

 

 

จนถึงวันนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันทำอะไร จนถึงวันนี้ฉันยังไม่แน่ใจในตัวเอง

ว่าฉันได้ทำสิ่งที่ถูกต้องลงไปรึเปล่า ไม่มีใครอยากให้ใครเกลียดเราหรอก

แต่ว่าทำไมคนเราต้องคิดเหมือนกันในทุกเรื่อง วันนี้ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันคิด

มันเป็นสิ่งที่ผิดไปรึเปล่า  การที่ฉันแตกต่างจากคนอื่นมันเป็นเรื่องที่ผิดหรอ

ทุก ๆ อย่างมันถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ไปกันหมด ฉันไม่เข้าใจเลย มันคืออะไร

ฉันคิดว่าทำไมคนบางคนถึงได้คิดว่าสิ่งที่ตัวเองเคยได้ผ่านมามันเป็นสิ่งที่คนอื่น ๆ

ไม่เคยได้พบไม่ได้เคยเห็นรึไง  ฉันจะบอกให้นะ ก่อนที่แกจะไปเจอกับไอ้สิ่งนั้น

ฉันเคยเจอสิ่งเหล่านั้นมาหมดแล้ว ทำไมหรอ กับไอ้การที่คนเรามันได้ทำนู้นทำนี่

ในแต่ละอย่าง จริงอยู่ที่คนเรามันมีหน้าที่แตกต่างกัน การเรื่องที่เค้าเอามาสอนเรา

เค้าสอนในเรื่องเดียวกัน จนถึงวันนี้ฉันก็ไม่เข้าในหรอกนะว่าไอ้คำว่าเพื่อนน่ะมันเป็นยังไง

คนเราทุกคนมองคำนี้ต่างกันออกไป ฉันเองก็ไม่กล้าบอกหรอกนะว่า ไอ้คำว่าเพื่อน

ที่ฉันรู้จักเนี่ย มันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่ฉันก็ไม่คิดหรอกว่าเพื่อนกันต้องชื่นชมกันตลอดเวลา

ในเมื่อนั่นมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกสักเท่าไร  แต่ฉันก็ไม่ควรจะไปยุ่งตั้งแต่ทีแรกแล้ว

ไม่ควรเลยจริง ๆ ทุก ๆ อย่างที่ทำไป ตกลงว่าฉันทำลงไปเพื่ออะไร

หรือว่าฉันเองก็ไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ที่ทุกอย่างลงไปเพื่อความสะใจเท่านั้น

หรือว่าฉันมันคิดมากเกินไป กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง  ความจริงก็คือแค่ทำลงไปเถอะ

ทำไมคนเราต้องคิดอะไรที่แตกต่างกันด้วยล่ะ ทำไมฉันต้องคิดไม่เหมือนคนอื่น

หรือว่าทำไมคนอื่น ๆ ถึงคิดไม่เหมือนฉัน ถ้าคนเราคิดเหมือนกันทั้งโลกคงจะแย่น่าดู

เศร้าใจกับชีวิตทุกวันนี้จริง ๆ สังคมมันโหดร้ายที่สุดเลย ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง

 

ฉันอยากให้ใครบางคนจำเอาไว้ ถึงแม้ว่าหน้าที่ของเราจะต่างกัน แต่ว่าคนที่สอนเรา

อย่าลืมนะว่าเค้าคือคนคนเดียวกัน เค้าสอนเรื่องเดียวกัน  เค้าสอนคุณยังไง เค้าก็สอนฉันอย่างนั้น

แล้วก็ลองกลับไปคิดทบทวนอีกครั้งว่าคำว่าเพื่อนเป็นยังไง สำหรับฉันถ้าคำว่าเพื่อนหมายถึงการชื่นชมกัน

ฉันคงไม่มีเพื่อนหรอก  บางคนอาจจะคบเป็นเพื่อนกันเพื่อผลประโยชน์อยากได้ชีทเรียนบ้างหรืออยากได้อย่างอื่น

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน กลับไปคิดนะว่าคำว่าเพื่อนคืออะไร กิริยาแย่ ๆ ที่ฉันทำลงไปมันอาจทำให้คนที่ฉัน

เรียกว่าเพื่อนผิดหวังในตัวฉัน  ฉันก็ขอโทษเอาไว้ด้วยละกัน แล้วอีกอย่างสิ่งที่ฉันพูดออกไป

มันไม่ได้เป็นการประชดประชันกันแต่อย่างใด  ฉันแค่อยากให้รู้เอาไว้ว่าฉันรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่าฉัน

มันไม่ใช่คนดี  ฉันมันเลวจริง ๆ แล้วกลับไปทบทวนเอานะว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นทั้งหมดที่ทำน่ะ

มันคืออะไร รู้ตัวบ้างรึเปล่าว่าตัวเองทำอะไรลงไป รู้ตัวรึเปล่าว่าการพูดจากกระแนะกระแหนคนอื่น

ไม่ใช่นิสัยที่ดีนักของผู้ชาย การที่ตัวเองไม่ชอบให้คนอื่นมาตะคอกใส่ แต่ไปตะคอกใส่คนอื่น

คำว่าเพื่อนน่ะ  กลับไปทบทวนอีกครั้งว่ามันคืออะไร  เปิดใจน่ะหรอกลับไปคิดดูว่าคำนี้มันหมายถึงอะไร

มีไว้ทำไม ไม่ใช่ว่าจะมาเปิดได้มั่ว ๆ นะ เปิดใจน่ะ  คนที่มันตอแหล น่ะมันก็พูดได้อยู่แล้วล่ะ

ฉันไม่รู้ในเมื่อความดีของฉันมันดีไม่พอ ไม่พอที่จะเป็นเพื่อนของคุณได้ ฉันมันไม่มีชีทเรียนให้คุณนี่

ฉันมันเรียนไม่เก่ง ฉันมันเป็นคนไม่ดี โอเค  พอเถอะถ้าคำว่าเพื่อนมันวัดกันแค่นี้

ฉันคงต้องอยู่คนเดียว โดยที่ไม่มีเพื่อนอีกต่อไป

 

คำเตือน

อย่าคิดว่าตัวเองดีคนเดียว  สิ่งที่ตัวเองทำไปบางครั้งก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเสมอไป

สิ่งที่ฉันทำไปมันเป็นสิ่งผิดแต่เคยคิดบ้างรึเปล่าว่าทุกอย่างต้องตั้งอยู่บนความพอดี

 

หยุดทำร้ายคนอื่นสักทีเถอะ  คิดว่าตัวเองดีนักรึไง สุดท้ายคุณก็ต้องกลับมา

พึ่งเค้าอยู่ดี  แน่จริงก็อย่าไปใช้อะไรของเค้าเลยสิ ทำได้รึเปล่าล่ะ โถ่เอ๊ย

 

ไม่รู้ว่าใครเข้ามาคอมเม้นท์ให้เราขอบคุณมากเลย

ขอบคุณด้วยสำหรับคำแนะนำนะ แต่ว่า...ถ้าแฟนมันหาง่าย ๆ

ก็คงจะดีสินะ เหอ ๆ ๆ คือจะบอกว่าเราก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

บ่อย ๆ หรอกนะ แต่มันจะเป็นเฉพาะบางครั้งที่รู้สึกว่าเหงา

ที่รู้สึกว่าเบื่อ แล้วเวลาแบบนั้นน่ะก็ไม่รู้ทำไมมันเกิดขึ้นบ่อยจัง

อิอิ  ขอบคุณอีกครั้งค่ะ ยังไงเข้ามาเม้นท์อีกนะ

เหงาอ่ะ  ทำไมความเหงามันถึงได้น่ากลัวแบบนี้นะ

ฉันเคยบ่นว่าคนเราต้องมีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง

จนใคร ๆ เค้าก็คิดไปว่าฉันน่ะคงจะอยากมีเวลาเป็นของตัวเอง

ต้องการความเป็นส่วนตัว สิ่งที่ฉันเรียกร้องจนวันนี้ฉันได้มันมา

ทำให้ฉันรู้ว่าการมีเวลาเป็นของตัวเอง  การอยู่คนเดียวมันก็...

ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไร  แต่การที่ไปอยู่กับคนอื่น แล้วเราเป็นเหมือน...

มันก็ไม่ดีเหมือนกัน คือไม่รู้สิ ไม่รู้จะไปอยู่ตรงไหนอ่ะ อยู่คนเดียว

มันก็เหงา ฉันนี่ไม่น่าเลยนะ ไม่น่าเลยจริง ๆ เหงาอ่ะ เหงา เหงาจริง ๆ

เวลาที่ต้องกินข้าวคนเดียวมันช่างเป็นอะไรที่ ดูเหมือนว่า...

เรามันเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้อ่ะ  ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าทุก ๆอย่างมัน...

กำลังไกลออกไป ยิ่งฉันโตขึ้น มันเหมือนชีวิตมันจะยิ่งยากขึ้น

ฉันอ่อนแอเกินไปกับสังคมปัจจุบันรึเปล่านะ ฉันไม่สามารถยืนอยู่คนเดียว

ในที่ที่คุ้นเคยได้ วันนึงฉันอาจจะทำได้ แต่ในขณะที่ฉันยังมองเห็นใคร ๆ

ที่ฉันรู้จักมีความสุขสนุกสนาน หัวเราะ ยิ้ม ฉันเองก็คนนะ อยากยิ้มอยากหัวเราะ

กะใครเค้าบ้าง โอกาสมันน้อยเหลือเกิน ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นไม่ได้

ฉัน...เห็นแกตัวมากไปรึเปล่า สิ่งที่ฉันต้องการก็คือเพื่อน เพื่อนจริง ๆ

หรือว่าฉันมันแย่นะ ถึงได้ไม่มีใครอยากจะ...เป็นเพื่อนกับฉัน หรือว่าฉันน่ากลัวเกินไป

 อะไรที่มันอยู่ในใจ ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้น ทำไมฉันถึงได้ลืมมันไม่ได้สักที

ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นนานแล้ว และก็สิ่งที่มันเพิ่งจะเกิดขึ้นมาอีกเรื่อย ๆ

น่ากลัวเหลือเกิน ทำไมส่งเหล่านี้มันถึงห้ามไม่ได้สักทีก็ไม่รู้สินะ

เวลาที่เป็นตัวเองสำหรับฉันน่ะหรอ มันคือการที่ได้อยู่กับคนเยอะ ๆ มั้ง

มันทำให้ลืมความเหงาไปได้ชั่วครู่นึงนะ  คือว่า...ฉันน่ะ  ฉัน...

โอ๊ยยยยย.....ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ไม่รู้ว่าทำไมต้องเรียกร้องอะไรมากมาย

ฉันเรียกร้องในสิ่งที่ไม่ควร เรียกร้องในสิ่งที่ไม่มีใครให้ได้ มันมากเกินไป

ฉันรู้แต่ว่ามันมากเกินไป  ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า...ฉันอยู่ไกลออกไป

อืม...สุดท้ายมันก็ไม่ต่างอะไรกับการอยู่คนเดียว มันก็คือการอยู่คนเดียว

มันก็คือการที่...อยู่คนเดียวนั่นแหละ อืม...หวังว่าสักวันคงไม่เหงาแบบนี้นะ